Smeekbede om leven wordt verhoord
Op het podium van het jongerenprogramma van de Open Doors-dag vertelde hij voor het eerst van zijn leven zijn verhaal aan een groot publiek. Een onwaarschijnlijk verhaal, over strijd om te overleven, wanhoop en marteling, maar ook een verhaal van hereniging en een kans om opnieuw te beginnen. Timothy (21) groeide op in Noord-Korea, het meest gesloten land ter wereld.
Timothy is de zoon van Lee Joo-Chan, die op het hoofdpodium van de Open Doors-dag sprak. Om zijn verhaal in te leiden, wordt een filmfragment getoond van Noord-Korea en vluchtpogingen. Nagespeeld, want echte beelden zouden nooit voor een groot publiek worden vrijgegeven, als ze er überhaupt al zouden zijn.
Terug in Noord-Korea
De beelden en geluiden brengen Timothy op dat moment terug in zijn land en zijn vluchtpoging. Even wordt het hem te veel en liep hij weg. Maar tegelijkertijd weet hij dat dit is wat hij wil, zijn verhaal vertellen. Het is één van de dingen waarvoor hij bad tijdens zijn gevangenschap. Iedereen moet weten wat zich in Noord-Korea afspeelt. En iedereen moet weten hoe God Timothy beschermd en geleid heeft. Zodra hij zijn mond open doet, rijgen de woorden zich aaneen.
Halsoverkop vluchten
“Op jullie leeftijd was ik al gescheiden van mijn ouders”, begint hij tegen de tieners op het jongerenprogramma. “Dat is misschien niet voor te stellen, maar zo gaat het in mijn land: heel veel kinderen worden gescheiden van hun ouders.” Zijn vader moest halsoverkop vluchten. Het was midden in de jaren negentig, de jaren van de gruwelijke hongersnood. Nergens was meer voedsel te vinden, en Timothy en zijn ouders overleefden op pap gemaakt van boomschors. Alles wat maar enigszins eetbaar was, werd opgegeten.
Dreigementen
Timothy’s vader was docent. Hij zag kinderen voor zijn ogen sterven en op een dag brak er iets. Hij gooide boeken over de vloer, geschreven door de ‘Grote Leider’ Kim Il-Sung en met afbeeldingen van hem en zijn zoon Kim Jong-Il. Een hooggeplaatst aanhanger van het Noord-Koreaanse regime zag wat Timothy’s vader deed en dreigde hem te zullen aangeven om hem te laten doodschieten. Zo werd Timothy’s vader gedwongen te vluchten.
Wakker blijven
“Ik realiseerde me dat ik er helemaal alleen voor stond”, vertelt Timothy verder. “Ik zag in het filmfragment hoe kinderen voedsel oppakten van de straat. Zo moest ik ook aan eten zien te komen. Ik heb jarenlang zo geleefd. Met maar een paar uur slaap per nacht, ik moest wakker blijven om niet te sterven van de honger.”
Kind van een landverrader
Timothy hield zichzelf in leven door bij de treinen te helpen bagage te sjouwen. Dat leverde hem een tijd eten en een slaapplek op. Op zijn vijftiende besloot hij terug te gaan naar het dorp waar hij ooit met zijn ouders had gewoond. “Niemand wilde meer met me praten. Ik was het kind van een landverrader. Ik kwam er achter dat ik echt geen toekomst meer had in Noord-Korea en dat ook ik het land uit moest. Het maakte me niet uit waarheen”, vertelt Timothy.
Mensensmokkelaars
In diezelfde tijd kwam Timothy erachter dat ook zijn vader bezig was een ontsnappingspoging voor hem te organiseren. Lee Joo-Chan was terechtgekomen in Zuid-Korea. Hij had inmiddels een Zuid-Koreans paspoort en via mensenhandelaars probeerde hij Timothy Noord-Korea uit te smokkelen.
Verder vluchten
Timothy moest iemand volgen naar de Tumen-rivier, op de grens van Noord-Korea met China. “In China zag ik mijn vader weer voor het eerst. Ik kon daar echter niet blijven en moest naar Mongolïe om van daaruit verder te vluchten”, legt Timothy uit. Bij de grens ging het mis.
Teruggestuurd
“De grenspolitie schoot op ons. We renden, ik was hartstikke bang en moest huilen. Ik ben in mijn voet geraakt. Ik bloedde en kon nauwelijks lopen. We werden in de gevangenis gestopt. Later werd ik teruggestuurd naar Noord-Korea. Ik herinner me dat nog goed. Er werd tegen me gezegd: ‘Jij bent gevlucht voor het communistische regime. Dat gaat je je leven kosten’.”
Gruwelijke marteling
Het bleek dat het de Noord-Koreaanse gevangenisagenten niet alleen om Timothy te doen was. “Ze wilden weten waar mijn vader was en waarom ik het land uit wilde. Ik liet niets los en werd vreselijk gemarteld. Ik moest me uitkleden en werd geslagen met een houten stok, terwijl ik naakt was. Ze hebben me met mijn voeten opgehangen aan het plafond. Ik heb er nog veel littekens van. In China had ik al ontdekt dat er een God was. In Noord-Korea geloofde ik niet, daar had ik geleerd dat er maar één god was die je mocht aanbidden. Toen ik zo gemarteld werd, dacht ik weer aan God en bad alleen maar: ‘God, ik wil leven’. Na twee weken werd ik naar huis gestuurd. Ik kon niet zitten en niet staan.”
Ernstig verzwakt
Het lukte Timothy om opnieuw het land uit te komen. Zijn oma betaalde een vrouw die hem naar China bracht. Timothy was ernstig verzwakt. “Opnieuw ontmoette ik mijn vader in China. Op dat moment kon ik nog steeds nauwelijks lopen of rechtop zitten”, zegt Timothy. Ongelooflijk maar waar: ook deze vluchtpoging bracht Timothy geen beterschap. Hij werd opnieuw gepakt. “Kun je het je voorstellen dat je 16 bent en in de gevangenis moet zitten? Ik had op mijn zestiende al twee keer in de gevangenis gezeten”, benadrukt Timothy.
Eén ding: bidden
“Toen dacht ik echt dat ik dood zou gaan zodra ik weer terug zou zijn in Noord-Korea. Ze zouden dit keer vast niet wachten en me in de cel stoppen, ik verwachtte dat ze me direct dood zouden schieten”, zegt Timothy. Dat gebeurde niet. “Ik werd in China toch in een cel gezet. Ik kon de hele dag alleen maar huilen en er was maar één ding dat ik kon doen: bidden. Hetzelfde gebed als ik eerder bad: ‘Ik wil leven’.”
Vrijheid
Timothy’s gebed werd verhoord. Na 50 dagen kwam een medewerker van de Amerikaanse ambassade hem ophalen. “Hij vroeg me waar ik naartoe wilde”, zegt Timothy. “Ik zei dat me dat niet uitmaakte, dat elk land goed zou zijn. Uiteindelijk ging ik naar Zuid-Korea. En nu sta ik hier. Uiteindelijk kreeg ik vrijheid. Ik wil dat jullie weten dat je nooit op moet geven. In welke situatie je ook zit. Hoe moeilijk het ook is of wat er ook aan de hand is. Geef niet op en blijf bidden.”