Pyongyang, de hoofdstad van Noord-Korea, stond ooit bekend als het Jeruzalem van het Oosten. Dit veranderde drastisch toen de ‘Grote Leider’ Kim Il Sung aan de macht kwam. Hij werd geboren op 15 april 1912 in een christelijk gezin. Maar als volwassene is Kim Il Sung volledig van het christendom afgekeerd en ziet hij de mens als iemand die zichzelf kan verlossen.
Download dit filmfragment (24 MB) om het op uw eigen computer beschikbaar te maken zonder internetverbinding (downloaden kan enige tijd duren). Gebruik de rechtermuisknop en kies 'Doel opslaan als...'.
In 1945 wordt Kim Il Sung door Josef Stalin aangesteld als voorlopig regeringsleider. Kim Il Sung wordt premier van Noord-Korea en tevens partijleider van de Koreaanse Arbeiderspartij.
Juche-ideologie
Kims visie is om van Noord-Korea een zelfvoorzienende staat te maken. Daarom introduceert hij de Juche-ideologie. De Juche-ideologie stelt de zelfredzaamheid van de mens centraal: de mens kan zichzelf verlossen. Met deze ideologie zou Noord-Korea het eerste paradijs op aarde worden. Ook wil Kim Il Sung Noord- en Zuid-Korea verenigen in één communistische staat. In 1950 vallen Noord-Koreaanse troepen Zuid-Korea binnen. Na drie jaar oorlog wordt een wapenstilstand gesloten tussen het noorden en het zuiden en een (door beide zijden) streng bewaakte grenszone ingesteld.
Al vanaf het begin dat Kim Il Sung partijleider is, worden er standbeelden voor hem opgericht als dank voor zijn inspanningen voor het land en het volk. Hier blijft het niet bij. Kim Il Sung wordt verheerlijkt alsof hij een goddelijk persoon is. Alle successen zijn het werk van de ‘Grote Leider’.
Kim Jong Il
Op 8 juli 1994 overlijdt Kim Il Sung. Zijn zoon, Kim Jong Il, wordt zijn opvolger. De regering besluit de overleden Kim Il Sung de titel van 'Eeuwige President' toe te kennen. Ook de ‘Geliefde Leider’ Kim Jong Il, laat zichzelf als een god vereren. Onder zijn bewind gaat het verder bergafwaarts met het land. Het gaat slecht met de economie en er is een groot tekort aan voedsel.
Voedselcrisis
Sinds de jaren ’90 is er een voedselcrisis in Noord-Korea. Kim Jong Il gebruikt de hongersnood als een extra middel om hele groepen mensen onder de duim te houden. Zo krijgen mensen eens in de zoveel tijd voedsel van de regering. Vooral het leven op het platteland is zwaar. Alles wat maar enigszins eetbaar is, zoals gras, verorberen de Noord-Koreanen. Er is een tekort aan medicijnen en stromend water. Als gevolg daarvan sterven veel mensen aan ziektes als tuberculose, malaria en hepatitis.
Geen kritiek leveren
Kim Jong Il beschrijft degenen die zich tegen zijn bewind verzetten als ‘kankercellen die uitgesneden moeten worden’. Hij heeft een systeem opgezet waarin mensen elkaar verplicht controleren en in het openbaar bekritiseren. Ook moeten mensen kritiek geven op zichzelf. Voor ‘misdaden’ als christen zijn, een negatieve opmerking over het regime, geen afbeelding van de Kims in huis hebben of die niet goed schoon houden en (illegaal) de Chinese grens oversteken om eten te kopen, kunnen mensen een zware straf krijgen. Openbare executies, martelingen, chemische testen op gevangenen (ook kinderen), oneerlijke processen, verhongering en gedwongen abortussen komen regelmatig voor.
Strafkampen
Meer dan 200.000 gevangenen worden vastgehouden in de Noord-Koreaanse strafkampen, waar de omstandigheden onmenselijk zijn. Er is te weinig te eten voor de gevangenen. Om te kunnen overleven, proberen gevangenen slangen en ratten te vangen om deze vervolgens te eten. Ze verrichten achttien uur per dag zware dwangarbeid. Zodra ouders opgepakt worden, moeten ook hun kinderen mee naar het strafkamp. Net als volwassenen, verrichten ook kinderen zware werkzaamheden. Veel kinderen sterven door lichamelijke uitputting, ziekte en ondervoeding. In het strafkamp moeten ze tot een bepaalde leeftijd naar ‘school’. Hier krijgen ze onderwijs in de Juche-ideologie. Bij het minste of geringste worden kinderen al geslagen of geschopt. Ze worden ook psychisch mishandeld. Daarnaast krijgen ze te maken met ziekte en het overlijden van vrienden en familieleden.
Christenvervolging
Toen Kim Il Sung pas aan de macht was, heeft de overheid alle religieuze leiders in het land gearresteerd en soms zelfs geëxecuteerd. Naar de buitenwereld toe wil de Noord-Koreaanse overheid laten zien dat er godsdienstvrijheid is. Maar Noord-Koreaanse christenen mogen allesbehalve hun geloof vrij uitdragen.
Er zijn vier showkerken in de hoofdstad Pyongyang. Om toeristen te overtuigen dat er wel degelijk godsdienstvrijheid in het land zou zijn. Er zijn twee protestantse kerken, één katholieke kerk en één orthodoxe kerk in Pyongyang. Noord-Koreaanse kerkgangers worden door de staat geselecteerd.
Wie betrapt wordt bij het beoefenen van religieuze activiteiten of in het bezit van religieuze materialen, wordt gestraft. De straffen variëren: sommigen worden opgesloten in de strafkampen of gemarteld tot ze dood zijn, anderen worden publiekelijk geëxecuteerd.
Het is bekend dat christenen het ergst gemarteld worden in de strafkampen. Ze mogen niet naar de hemel kijken en worden voortdurend uitgescholden en geslagen. Ze worden bestempeld als krankzinnig. Alleen door een wonder kan een christen levend uit een strafkamp komen. Als ze ontsnappen aan openbare executie, bezwijken ze uiteindelijk aan verhongering, uitputting door harde arbeid en/of blootstelling aan ziektes, slechte hygiëne, gebrek aan medische zorg en door gebrek aan goede kleding.
Christenen komen samen
Het is moeilijk voor te stellen, maar toch komen er in het geheim Noord-Koreaanse christenen samen om bijbelstudie te doen en God te aanbidden. Vaak weten zelfs hun eigen kinderen niet dat ze christen zijn en naar christelijke bijeenkomsten gaan. Gelovigen moeten op hun hoede zijn voor de geheime dienst, maar ook voor hun medeburgers.
Vluchtelingen
Duizenden Noord-Koreanen vluchten naar China op zoek naar een beter leven. Een aantal Noord-Koreanen vlucht om aan godsdienstvervolging te ontkomen. Anderen steken de grens over op zoek naar werk of eten. In de winter proberen veel Noord-Koreanen te vluchten naar China, via de bevroren rivier de Tumen. Tussen de 100.000 en 300.000 Noord-Koreaanse vluchtelingen houden zich schuil in China.
Ook in China leven vluchtelingen voortdurend in onzekerheid en angst om teruggestuurd te worden naar Noord-Korea. Ze leiden vaak een anoniem bestaan.
Activisten
Activisten hebben netwerken opgezet om Noord-Koreaanse vluchtelingen te helpen China te ontvluchten via een ondergronds netwerk. Er zijn verscheidene routes uitgestippeld om vluchtelingen te helpen ontsnappen naar Zuid-Korea via landen als Mongolië, Vietnam, Laos en Thailand. Sommige activisten reizen met de vluchtelingen mee, terwijl anderen valse documenten en schuilplaatsen voor hen regelen. Ook zijn er activisten die vluchtelingen onderbrengen bij hen thuis, in kerken of bij betrouwbare mensen.
De meeste activisten zijn christenen. De meerderheid wordt gesteund door Zuid-Koreaanse kerken om gelovigen in China te helpen. Anderen zijn buitenlandse zendelingen, en sommigen zijn plaatselijke, etnische Koreanen die in China wonen. Het is onder de vluchtelingen bekend dat ze bij christelijke kerken vaak hulp krijgen. Sommige Noord-Koreaanse en Chinese agenten doen zich voor als voorgangers of christenen, om gevangenen uit hun schuilplaats te lokken zodat ze hen kunnen oppakken. Er zijn zelfs meldingen van valse kerken die gesticht worden om vluchtelingen aan te trekken en vervolgens op te pakken. Zo worden er veel vluchtelingen opgepakt en teruggestuurd naar strafkampen in Noord-Korea om te werken of om geëxecuteerd te worden. Degenen die het strafkamp overleven, komen op de zwarte lijst door hun poging tot ontsnapping. Toch zullen de meesten steeds weer proberen te vluchten, totdat ze gedood worden of de ‘veiligheid’ bereiken.