“Christenen krijgen geen hulp van de overheid”

Een Open Doors-fotograaf reist momenteel door Pakistan om verslag te doen van de watersnoodramp. De omstandigheden zijn moeilijk en bedreigend. “Ik moest ’s nachts reizen naar het gebied en mocht er slechts een paar uur zijn. Voordat het gerucht de ronde zou doen dat er een buitenlander in de regio is, moest ik terug zijn in een veilige stad.”

De fotograaf bezocht twee dorpen. “Ik had van tevoren natuurlijk de geluiden gehoord dat christenen genegeerd worden bij de hulpverlening vanuit de overheid en vanuit islamitische organisaties. In het eerste ondergelopen dorp was dat ook echt zo. De moslims zaten op een droge plek in goede tenten, de christenen hebben van takken, lang gras en bladeren geprobeerd een schuilplaats te maken. Volgens het leider van de lokale christenen worden ze stelselmatig overgeslagen door islamitische hulporganisaties en de overheid. De christenen krijgen alleen wat over is. Daarentegen als de christenen de hulp van de Pakistaanse Kerk in ontvangst nemen, worden ze wel geacht die hulpgoederen te delen. Anders komen er grote problemen. Volgens lokale voorgangers is deze situatie de werkelijkheid in heel veel zwaar getroffen gebieden.”

In het andere dorp dat hij bezocht was de situatie minder ernstig. “Deze christenen konden zichzelf aardig redden, omdat ze een deel van de oogst hadden weten te behouden. Ik heb met zo’n vijftig mannen mogen bidden voor het dorp.”

Toch merkt de fotograaf veel van de spanning. “Vijf jaar geleden was ook in het land vanwege de aardbeving in Kasjmir. Toen had ik veel bewegingsvrijheid. Nu niet. Op verschillende plekken werd ik weggejaagd door de lokale bevolking. Je merkt dat men niets wil weten van hulpverlening door de Kerk. Dat mag niet naar buiten komen. Bovendien zeggen christenen dat de Taliban zeer actief is. Er is altijd het risico dat je als hulpverlener wordt aangevallen.”

Ondanks de gevaren werkt Open Doors samen met de lokale Kerk om christenen in moeilijk bereikbare gebieden op te sporen en van hulp te voorzien. We geven hen voedsel, medicijnen, dekens en andere hulpgoederen. Ook worden ze naar veilige opvangplekken gebracht indien noodzakelijk.