Ontmoet Mehdi uit Iran
Op de koude, vroege ochtend van Tweede Kerstdag in 2010 deed de politie verschillende invallen bij christenen. Ook uit het huis van Mehdi Foorotan; een 33-jarige christen, werden alle christelijke boeken en belangrijke documenten meegenomen. Mehdi zelf werd opgepakt en ondervraagd. Bang was Mehdi niet; hij had gehoord dat de politie christenen nooit zo lang vast hield. Een agent had tegen hem gezegd dat Mehdi alleen zou worden meegenomen om een aantal vragen te beantwoorden. Optimistisch dacht Mehdi dat hij na de ondervragingen op tijd terug zou zijn voor een ontmoeting met een groep gelovigen. Totdat een officier Mehdi het volgende meedeelde: “We nemen je mee naar een verschrikkelijke plek. Heb je ooit gehoord van de Evin-gevangenis”?
Evin-gevangenis
De schrik sloeg Mehdi om het hart; de Evin-gevangenis is de beruchtste gevangenis in Iran. Hij wist meteen dat hij niet diezelfde dag nog naar huis zou terugkeren. Bij binnenkomst moest Mehdi zijn kleren verwisselen voor de gevangenisplunje. Daarna werden er foto’s van hem genomen. “Ik voelde mij als een moordenaar”, vertelt Mehdi. Opgesloten in een cel van twee bij drie meter zonk al Mehdi’s hoop weg. Dit was zijn onderkomen voor een onbepaalde tijd.
Ondervragingen
Om de drie dagen werd Mehdi ondervraagd door twee officieren. “Ze speelden met je verstand. Het was verschrikkelijk als je alleen bent en je hebt niemand om mee te praten”, vertelt Mehdi. Drie weken lang reageerde Mehdi niet op de vragen die hem werden gesteld. Totdat één van Mehdi’s ondervragers hem vertelt dat Mehdi nog jaren in de cel blijft, wanneer hij blijft zwijgen. Zonder te weten of hij eerder vrij zou komen, besloot Mehdi op te schrijven wat hij wist. Mehdi hoopte dat hij alleen maar zaken opschreef die de autoriteiten toch al wisten. Maar toch brachten deze bekentenissen hem geen stap dichter bij zijn vrijheid.
Zoals David
Mehdi miste zijn verloofde en zijn familie. Hij was vermoeid van de ondervragingen en het alleen zijn. Op een dag kwam ineens het verhaal van David in hem op; de geschiedenis waarin David deed alsof hij gek werd en zo vrijkwam uit de handen van zijn vijanden. “Omdat ik alleen was en ik weg wilde uit de gevangenis, begon ik mij te gedragen alsof ik gek was. Ik zei dat ik ziek was en dat ik weg moest uit de gevangenis”, vertelt Mehdi. Mehdi komt niet vrij, integendeel. De autoriteiten schreven hem medicijnen voor en dwongen Mehdi om ze elke dag in te nemen.
Toekomst
Nadat hij de medicijnen kreeg voorgeschreven, werd Mehdi uit de isoleercel verplaats naar een groepscel. Ruim twee maanden na zijn overplaatsing krijgt Mehdi te horen dat hij wordt vrijgelaten. “Ik dacht dat ze tegen me logen. Toen zij mij de deur uit duwden en ik de zon en de vrijheid zag, zette ik het op een lopen”, vertelt Mehdi. Op een veilige plek buiten de gevangenis belt hij met vrienden die hem ophalen en thuis brengen. Het lichamelijke herstel van Mehdi duurde een aantal weken. Hij moest afkicken van de medicijnen en met de week kwamen zijn krachten langzaam terug.
Toch is de angst om weer opgepakt te worden zo groot, dat hij samen met zijn verloofde vluchtte naar Turkije. Hoewel Mehdi veilig is, mist hij Iran. Hij hoopt samen met zijn verloofde in Europa een nieuw bestaan op te bouwen.