Palestijnse gebieden - 14 mei 2014

Bezet gebied

Wat een verademing is het om in de graftuin te zijn. De tuin is keurig onderhouden met bloemperkjes en bomen, en het is er heerlijk toeven op één van de vele bankjes. Het fluiten van vogels is meer aanwezig dan het geluid van de verkeersdrukte net buiten de muren van de tuin. Het is een oase van rust in de hectiek van de oude stad, waar jonge jongens door de nauwe straatjes scheuren met handkarren, waar winkeleigenaren schreeuwen om hun waar te verkopen en waar massa’s toeristen achter elkaar aan sjokken om alle bezienswaardigheden te zien.

Vandaag trekken we op naar Jeruzalem! Overigens pas nadat in alle vroegte een groot deel van de Muskathleten een trainingsrondje heeft gemaakt door de straten van Betlehem. Er is een rondje van twee kilometer uitgezet, dat een aantal keren gelopen kan worden om even te ervaren hoe het voelt om in deze temperaturen en omstandigheden te lopen. Er zitten gemeen steile klimmetjes in en al snel zijn de nodige zweetdruppels op de voorhoofden te zien.

Als iedereen is opgefrist en heeft ontbeten is het tijd om deze dag echt ‘in de voetsporen van Jezus’ te gaan. We beginnen op de Olijfberg, van waar we al een enorm mooi uitzicht hebben over de stad. We dalen af en lezen de Bijbeltekst over de Here Jezus die met zijn discipelen naar de Olijfberg trok om daar te bidden. ‘Vader, als u het wilt, neem dan deze beker van mij weg. Maar laat niet wat ik wil, maar wat u wilt gebeuren’, staat in Lucas 22:42. Wat zit er in de beker die wij in ons leven krijgen? We nemen de tijd om daarover na te denken en nemen de tijd om daar in stilte voor te bidden.

We trekken verder richting de oude stad, wandelen door Getsemané en nemen een kijkje bij de Klaagmuur. En dan trekken we via de grafkerk naar de graftuin. Hoewel die dus lieflijk aandoet, is het niet alleen maar een mooie plek om even op adem te komen. Op een steenworp afstand van de mooie tuin houden we halt om te horen dat dit de plek zou zijn geweest waar de Here Jezus is gekruisigd. Hier is een strijd geleverd. Een partij rotsen is nog te zien, maar het geheel heeft zijn kracht verloren doordat er een busstation stijf tegen de rotspartij is aangebouwd.

Wat me hier in de afgelopen dagen al goed duidelijk is geworden, is dat er hier geen stukje grond is waar niet om getwist wordt. Tijdens de eerste twee dagen werden we geconfronteerd met de scheiding door de muur tussen Israël en de Palestijnse gebieden, waardoor van de ene op de andere dag families uit elkaar werden gerukt door blokken beton. Gisteren hoorden we in Betlehem het verhaal van Palestijnse christenen. Vanavond vertelt een Messiasbelijdende Jood zijn verhaal. "Op politiek opzicht lijkt er geen hoop", stelt hij. "Mijn hartsverlangen is vrede. Eenheid met Palestijnse broeders. Ik wil niet vechten over theologie of over land. We willen Gods koninkrijk zien en daar samen aan bouwen."

Vandaag in Jeruzalem viel me op dat er net zo goed wordt gestreden om plaatsen. De één claimt dat Getsemané hier was, de ander zegt dat het daar was. Ik merk dat het me niet zoveel doet. Hier zijn we, in de wetenschap dat Jezus hier ook heeft gelopen. Maar waar precies wat was, maakt me niet zoveel uit. De gids in de graftuin ook niet. Die roept vol enthousiasme: ‘Het graf is leeg’. Die waarheid is na alle drukte van vandaag voldoende. Geen bezet gebied meer in ons leven door zonde, ellende of tegenslag; maar vrijheid door Christus.

Gerelateerde nieuwsberichten