Palestijnse gebieden - 15 mei 2014

In de woestijn

“Syrië is bedekt met bloed. Bloed van onschuldige mensen die zijn omgekomen tijdens de oorlog.” Een foto flitst voorbij van een kerk. Twee keer een foto van dezelfde kerk. Op de eerste staat het gebouw in volle glorie, goed onderhouden en helder verlicht met lampen in verschillende kleuren. Op de tweede foto is het gebouw zwaar beschadigd.

De foto van de kerk wordt gevolgd door foto’s van een verwoeste straat, waarin nog een brandje woedt. Gemaakt na een aanslag met een autobom. Foto’s van ontvoerde priesters en bisschoppen, van wie nooit meer iets is vernomen of wiens lichamen zwaar toegetakeld ergens langs de kant van de weg werden gevonden. Een foto van een jongetje dat is omgekomen.

Katja*, een Syrische vrouw, vertelt over hoe het nu in Syrië is. Zelf woont ze niet meer in het land, maar naaste familieleden nog wel. Ze heeft dagelijks contact met hen en vertelt hoe de situatie voor christenen steeds beklemmender wordt. “Is er sprake van vervolging? Christenen zijn snel doelwit, omdat ze zwak zijn in deze maatschappij. Christenen kiezen geen partij in het conflict, en dan zijn er rebellen die zeggen: ‘Ben je niet voor ons? Dan ben je automatisch tegen ons’.”

Dat de invloed van een strikte naleving van de islam in opmars is, laat ze zien door een foto van een kerk in een plaats in het noordoosten van Syrië. Het kruis is van het dak gehaald en er is een vlag opgehangen met een islamitisch symbool. Het is een islamitische rechtbank geworden. “Er gaan filmpjes rond van kruisigingen van christenen. Dat is wat er op dit moment gebeurt in Syrië. Twee dagen geleden sprak ik met mijn tante, die me vertelde dat ze net na Pasen op bezoek was geweest bij een familielid. Ze vertelde me dat de zoon van dat familielid ontvoerd was tijdens een inval van islamitische strijders in het dorp. De troepen kwamen het dorp binnen en gingen alle huizen langs. Ze ontvoerden de kinderen en jonge mannen en plunderden de huizen. Als er niet werd open gedaan, werd het huis leeggeroofd en in brand gestoken. Gelukkig is de zoon van het familielid van mijn tante weer vrij, maar er zijn nog negen ontvoerden.” Katja laat een foto zien van één van de woningen die tot de grond toe werd verwoest tijdens deze inval.

Ze heeft voorbeelden te over van de verschrikkelijke tijd waar Syrië doorheen gaat. “Ik sprak met mijn nichtje en vroeg haar waar ze bang voor is. Ze vertelde me dat één van engste dromen is dat ze droomt dat ze wordt gescheiden van haar ouders. Dat er mensen naar haar huis zullen komen die haar iets verschrikkelijks aan zullen doen. En ze droomt dat ze op straat loopt en zoekt naar haar ouders, maar hen niet kan vinden.” Katja krijgt tranen in haar ogen en met dichte keel zegt ze: “Wat vertel je zo’n kind? Het enige wat je kunt vertellen, is dat je dankbaar bent dat er tot nu toch niets is gebeurd en dat God een plan heeft met haar leven”.

Katja vraagt of we in het bijzonder voor de kinderen willen bidden. Ze vertelt van een vader die met zijn dochtertje over straat loopt, als ineens het geluid van vuurgevechten klinkt. Het meisje valt op de grond en kan niets anders schreeuwen dan: ‘Papa, ga alsjeblieft niet dood’. “Mijn nichtjes zeggen dat hun favoriete bezigheid naar school gaan is. Dat is geen normaal antwoord voor een kind. Maar buiten spelen kunnen ze niet. En als ze naar school gaan, bid je dat ze weer veilig thuiskomen.”

De beelden en de verhalen maken me boos. Waarom zoveel geweld en ook zoveel wreedheid? Hoe kun je een ander zulke gruwelijke dingen aandoen? Waarom zo onnodig veel bloedvergieten? En ik raak enorm verdrietig als ik de verhalen laat binnenkomen van de kinderen. Waarom moet dit alles gebeuren?

Vanochtend waren we in de woestijn. Een plek van droogte, dorheid en hitte. ‘s Middags waren we bij een oase, waar op de meest droge en dorre plekken ineens water uit de rotsen stroomt. Brengt verkoeling en verlichting.

Syrië bevindt zich in de woestijn. Het is er droog en dor en naar welke kant je ook kijkt, er lijkt geen uitweg. Het enige wat te zien is, zijn rotsen en zand. Vanuit het land zelf zal de verkoeling en verlichting niet komen. Menselijkerwijs gezien heeft Katja geen hoop. “Als ik de kerk van mijn familie vraag hoe het gaat, zeggen ze: ‘Vandaag was weer erger dan gisteren’. Vanuit menselijk perspectief zie ik geen hoop meer. Ik zie hoop in de kerk, die blijft bestaan en kan veel doen, mede dankzij Open Doors met noodhulp voor christenen”. Ze laat een foto zien van een kerk die voor een groot deel in puin ligt. Op de brokstukken staat een handjevol mensen te bidden. “Christenen in Syrië zien hoop niet in materiële dingen, maar in eeuwig leven. De foto is van een dienst tijdens Pasen. Wat er ook gebeurt, mensen blijven bidden. En wat christenen in Syrië overeind houdt, is jullie gebed. Blijf alsjeblieft voor ons bidden.”

Dat doen we dan ook, terwijl her en der de tranen stromen. We gaan om Katja, haar man en jonge zoontje heen staan om voor hen te bidden. En met hen dragen we het land Syrië aan God op en in het bijzonder de kinderen. We sluiten af met een zegen, en iedereen spreekt vanaf de plek waar hij of zij staat een zegenwens over uit. Syrië bevindt zich in de woestijn en Syrische christenen zien God als de regen.

In a dry and weary land
Lord, You are the rain
In a sea of shattered ones
Your love comes rushing in

You hold the world within Your hands
And see each tear that falls
Through every fire and every storm
You're always enough, always enough

Your love is peace to the broken
Faith for the widow, hope for the orphan
Strength for the weak
Your love is the anthem of nations
Rings out through the ages
And You're always enough for me

(uit het lied You’re always enough for me van Casting Crowns)

* Katja heet in werkelijkheid anders. Om veiligheidsredenen wordt haar echte naam niet vermeld.

Gerelateerde nieuwsberichten