Iran - 22 november 2018

Drie Iraanse huiskerkleiders over traumazorg

Drie Iraanse huiskerkleiders over traumazorg


Turkije – Tientallen Iraanse christenen worden jaarlijks gearresteerd en gevangengezet om hun geloof. Tijdens hun gevangenschap worden ze fysiek en psychologisch gemarteld en onder druk gezet om hun geloof af te zweren. Open Doors sprak met drie ex-gevangenen na een training over traumazorg die ze in Turkije volgden.

God is me iets aan het leren

Saman* was een huiskerkleider in Iran, maar is nu actief in Turkije. Saman vertelt over zijn ervaringen tijdens de gevolgde training: “De training heeft me erg goed gedaan. Mijn vrienden vertellen me dat ik sterker ben geworden sinds de training. Ik probeer wat ik geleerd heb in praktijk te brengen. Elke dag leer ik nieuwe dingen.”

Hij vervolgt: “Ik praat met God over mijn toekomst, want die ligt in Zijn hand. Het is moeilijk om een vluchteling te zijn. Het liefst keer ik terug naar mijn land om daar de Heer te dienen. Maar ik weet dat ik na aankomst meteen gearresteerd word. Ik ben ertoe bereid, maar ik weet dat mijn moeder mijn gevangenschap niet kan verwerken. Het is een moeilijke keuze. Ik denk dat God me iets aan het leren is, dat ik kan gebruiken als ik terugga naar Iran.”

Saman gaat nog even in op de training: “Ik was zo bemoedigd dat ik werd uitgenodigd voor de training. En ook ben ik dankbaar dat mijn verhaal wordt opgeschreven en dat mensen voor me bidden. Je kunt je niet voorstellen hoeveel dat voor me betekent, te weten dat ik er niet alleen voorsta.”

Je sterker voordoen dan je bent

Wahid was ook een leider van een Iraanse huiskerk. Hij was blij met de training. “Als ex-gevangene voelde ik me vaak alleen en dacht ik dat niemand om mij gaf. De training heeft me op andere gedachten gebracht. Ik vind het moeilijk om over mijn gevangenschap te praten, want het is een verschrikkelijk verhaal. En als leider is de verleiding groot je sterker voor te doen dan je werkelijk bent.”

“Tijdens de training ontmoette ik mensen die dezelfde ervaring hadden gehad als ik. We begrepen elkaar en we leerden van elkaar. Ik huilde veel, maar ik werd ook getroost. Het is een pijnlijk proces om te genezen van mijn ervaringen. Dankzij de training en de ontmoetingen ben ik gegroeid in leiderschap.”

Ruimte voor jezelf maken

Mojtaba was Bijbelleraar in Iran. Nu bezoekt en bemoedigt hij Iraanse gelovigen in Turkije. Hij vertelt hoe de training een begin vormde van zijn helingsproces: “Per dag ervaar ik vooruitgang. Na mijn vrijlating leed ik aan duizeligheid door de stress van alle herinneringen. Na een tijdje ging het beter, maar het kwam terug toen ik medechristenen nazorg verleende. Daar komen veel emoties bij los.”

“In de training leerde ik dat ik ruimte voor mezelf moet maken. Tijdens pastorale zorg word ik soms meegezogen in de problemen die mensen hebben. Nu weet ik dat ik een zekere afstand moet houden zodat ik op lange termijn meer voor hen kan doen. In het creëren van deze ruimte blijf ik op de been. En ik ben niet meer duizelig.”

“Toen ik over mijn tijd in de gevangenis vertelde, dacht ik ook terug aan de les die God me toen leerde. God zei tegen me: ‘Wees stil, Ik ben heel dicht bij je.’ Ik probeer die les weer toe te passen. Ik wil geen dingen meer zeggen om goedkeuring van mensen te krijgen. Ik wil niet dat anderen me belangrijk vinden omdat ik gevangen heb gezeten. Ik ben niet beter dan elke andere christen. Ik heb God nodig net als ieder ander. Ik heb Zijn liefde nodig en ik probeer me op Hem te richten.”

*Schuilnaam

v.l.n.r. Mojtaba, Saman, Wahid (ze wonen niet meer in Iran).

Gerelateerde nieuwsberichten