Doneer nu 
 
 

Frederick Gitonga uit Kenia

Frederick Gitonga (21) overleefde een aanslag op de universiteit in het Keniaanse Garissa, begin april. De islamitische terroristische organisatie Al-Shabaab eiste de aanslag op. 148 Studenten kwamen om, onder wie 22 leden van zijn studentenverenging.

De avond voor de aanslag sprak Frederick met een studente die moeite had iemand te vergeven die haar iets had misdaan. “We praatten lange tijd met elkaar en baden samen. Ze wilde niet dat we zouden gaan voordat zij die persoon echt en onvoorwaardelijk had vergeven. Daarna wenste ze ons goedenacht en zei dat we elkaar de volgende ochtend bij de bidstond zouden zien. De volgende ochtend was zij de eerste die werd gedood.”
 

Verstopt

Die bewuste ochtend voelde Frederick zich te moe om naar de bidstond te gaan. Hij viel weer in slaap, totdat het geluid van geweerschoten hem wakker schudde. “Mijn kamergenoten renden naar buiten en lieten de deur open staan. Ik voelde een sterke drang om te blijven waar ik was en niet te rennen. Verstopt onder mijn bed hoorde ik de geweerschoten van de terroristen en het geschreeuw van medestudenten. Na enige tijd werd het stil, maar ik bewoog mij niet.”

Frederick herinnert dat er twee aanvallers zijn kamer binnenkwamen. “Zittend op de bedden, herlaadden zij hun geweren. Ze schoten tegen de muren om hun geweren te testen voordat ze verder zouden gaan met moorden. Ik verroerde me niet en bleef lang in mijn schuilplaats. Uiteindelijk werd ik gered door een Keniaanse legerofficier.” Normaal gesproken woonden zestig tot zeventig studenten de ochtendbidstond bij. Dit keer misten maar liefst veertig mensen de bidstond. Frederick: “Ik kan dit alleen maar zien als ingrijpen van de Here God. Triest genoeg werden alle 22 studenten die er wel waren gedood.”
 

Gedag

“Ik prijs de Here God dat er zoveel studenten niet naar de bidstond waren gegaan. Maar we zijn diep getraumatiseerd en gebroken en hebben dringend gebed nodig. Tegelijkertijd proberen we er voor elkaar te zijn en zoeken we steun bij elkaar. Sinds de aanslag ben ik niet thuis geweest, omdat ik niet kan rusten totdat mijn vrienden zijn begraven.”

Frederick gaat met twee andere studenten naar het westen van Kenia om zijn vrienden Edward, Evans, Emily en Tobias te begraven. “Daarna  woon ik de begrafenissen bij van Sammy en Philomea. En dan ga ik eindelijk naar huis om te rusten. Deze jonge mensen waren niet alleen maar studiegenoten en leden van de studentenvereniging. Zij waren ook mijn beste vrienden en gebedspartners. Ik moet hen gedag zeggen.”
 

Gebed

“Bid alstublieft voor ons”, vraagt Frederick. “Bid dat de studenten die het overleefd hebben genezing vinden voor lichaam en ziel. Veel van hen hebben dingen gezien die te verschrikkelijk zijn om te beschrijven. Bid ook voor mij. Ik worstel met dromen waardoor ik plotsteling wakker word en niet meer verder kan slapen. Ik blijf terugdenken aan de afschuwelijkheden van die dag. De geluiden en geuren staan mij nog helder bij. Ik heb de Here God nodig om mij te helpen vergeven. Bid ook voor vrede, kracht en wijsheid, ik wil Hem dienen in mijn leven.”

 
Bemoedigingen: 138
Ik bid voor jou