Op 22 juni 2025 blies een zelfmoordterrorist zich op, terwijl er een kerkdienst bezig was in de Sint Eliaskerk in de Syrische hoofdstad Damascus. De aanslag vond plaats op minder dan een kilometer afstand van een van de historische toegangspoorten tot de oude stad. In de kerk waren zo’n 300 mensen samen om een tante van Elias te gedenken, die een week eerder was overleden.  
 
De terrorist liep de kerk binnen met een rugzak op, met daarin een zelf gefabriceerde bom. Naast explosieven zaten er in de tas een groot aantal schroeven. Die zouden na een ontploffing in het rond zijn gevlogen en veel schade hebben kunnen toebrengen. Twee broers van Elias wierpen zich op de terrorist en werkten hem naar de grond. Daardoor sloeg de grootste kracht van de explosie naar beneden, de betonnen vloer in. “Als zij niet zo hadden gehandeld, dan waren er veel meer slachtoffers gevallen”, is de overtuiging van Elias. 
 
Bij de aanslag kwamen 22 kerkgangers om het leven. In het volledige nieuwsbericht lees je meer over wat zich die dag afspeelde en hoe de christelijke gemeenschap in Syrië reageerde.   

De dochter van Elias en Hanan is nog altijd blind aan één oog en Elias loopt moeilijk omdat er metalen pinnen in zijn bovenbeen gezet moesten worden na de aanslag.  
De lichamelijke verwondingen zijn zichtbaar, wat zich vanbinnen afspeelt veel minder. 
 
Niets is meer vanzelfsprekend als je zulk heftig geweld meemaakt. Ook nog eens op een plek waar je dacht veilig te zijn, in de kerk. Als je om je heen dierbaren ziet die niet meer leven, kerkbanken ziet die omvergeblazen zijn en er totale paniek heerst, staat je leven te schudden op zijn grondvesten.  
 
De kinderen van Elias en Hanan schrikken na de aanslag van elk hard geluid, de beelden van de aanslag spelen zich nog voortdurend af in hun hoofd. Hoewel Hanan en Elias graag in Syrië willen blijven, zijn ze zich door dit geweld gaan afvragen of dit nog wel de plek is waar ze hun kinderen groot willen brengen.  
 
Zo’n aanslag richt op zoveel levensgebieden schade aan, dat het heel belangrijk is dat mensen na het meemaken van zo’n trauma de juiste begeleiding krijgen. Voor het gezin van Elias en Hanan was er traumazorg.  

Kinderen verwerken zo’n gebeurtenis op een andere manier dan volwassenen. Daarom zijn er ook verschillende vormen van traumazorg. Voor kinderen worden creatieve werkvormen gebruikt. Zij drukken bijvoorbeeld met klei uit wat de terreur met hen heeft gedaan of maken tekeningen over hoe zij het verlies van familieleden ervaren. Voor volwassenen zijn er gesprekgroepen, waarin ruimte is voor angst, twijfel en rouw.  
 
“We combineren een psychologische aanpak met geestelijk herstel om het trauma op holistische wijze aan te pakken”, zegt psycholoog Raneen, die betrokken is bij dit werk. “Dit zorgt ervoor dat deelnemers niet alleen herstel ervaren op mentaal en emotioneel niveau, maar ook in hun geestelijk leven. Zelfs op de donkerste momenten kan God herstel en groei geven.” 

Voor gezinnen als dat van Elias en Hanan laat jouw steun hen weten dat ze niet alleen zijn. Dat de wereld hen niet is vergeten. “We vragen de wereld om mee te voelen met wat wij als christenen voelen”, zegt Elias. “En we vragen om te bidden dat we sterk blijven staan in ons geloof. We leven door geloof en we zullen sterven in dit geloof.” 
 
Het verhaal van Elias en zijn gezin dient als voorbeeld van wat er in Syrië en omringende landen in het Midden-Oosten gebeurt. Geweld tegen christenen, buitensluiting en toenemende druk op christenen om zich te bekeren tot de islam, zijn voor Open Doors heel duidelijke signalen dat de kerk in het Midden-Oosten hulp nodig heeft.  
 
Je gift kan worden gebruikt binnen verschillende projecten die we in deze regio uitvoeren. Dit doen we veelal met lokale samenwerkingspartners. Van het geven van traumazorg na heftige gebeurtenissen zoals de bomaanslag in Damascus, tot het bieden van essentiële hulp om onder zware vervolging overeind te blijven.  

Helaas zien we in een aantal landen in het Midden-Oosten hetzelfde gebeuren als in Syrië. In een periode van 15 jaar is het aantal christenen in Syrië gedaald van 1,8 miljoen naar nog slechts 300.000. Ook in omliggende landen is deze ontwikkeling gaande. De druk op christenen neemt zo toe, dat velen ervoor kiezen te vluchten en op een veiligere plek een bestaan op te bouwen.  
 
Vanuit Syrië horen we dat er auto’s met luidsprekers door de straten rijden die omroepen dat je je moet bekeren tot de islam. Na de aanslag in Damascus werden kerken in de buurt beklad met leuzen die lieten weten dat er meer bloed zou gaan vloeien. Christenen voelen zich niet meer veilig. Zulke berichten horen we uit de hele regio.  

Christenen zijn al eeuwenlang in het Midden‑Oosten aanwezig. In Irak ontstond de eerste kerk in de eerste eeuw na Christus en ook in Syrië zijn christenen sinds die tijd aanwezig. Wanneer de kerk verdwijnt, raakt dat meer dan alleen kerkgebouwen. Gezinnen vertrekken, buurten veranderen en sociale verbanden die vaak generaties lang zijn opgebouwd, vallen uiteen. 
 
In Syrië is de afname van christenen heel groot. Door oorlog en voortdurende onzekerheid zijn veel christenen vertrokken. Wie blijft, vormt een steeds kleinere minderheid en voelt zich kwetsbaar en geïsoleerd. Dat heeft gevolgen voor het dagelijks leven en voor de ruimte om samen kerk te zijn. 
 
Juist daarom is steun voor christenen die blijven van belang: om bestaande gemeenschappen levend te houden en een toekomst voor de kerk mogelijk te maken. In een regio waar de aanwezigheid van christenen steeds minder vanzelfsprekend is, is het cruciaal om de gelovigen te ondersteunen die besluiten het Licht van Christus te blijven verspreiden.