Jinyi uit China leidt een huiskerk voor studenten

Het lijkt een gewone zondagochtend wanneer Jinyi* en haar man samenkomen in hun huiskerk voor studenten. Ze zitten dicht bij elkaar, Bijbels open, de gordijnen en ramen gesloten. Tot de politie binnenvalt en de samenkomst bruut wordt beëindigd. Op dat moment verandert alles voor Jinyi. Haar man belandt in de gevangenis, niemand durft haar een helpende hand toe te steken. Toch betekent dit niet het einde van Jinyi’s roeping.

Huiskerken zijn verboden in China, alleen een bezoek aan de Drie-Zelf-Kerk is toegestaan. Die kerk wordt streng door de overheid gecontroleerd, waardoor vrijheid van godsdienst ver te zoeken is. Die ene ochtend werd het gezang van Jinyi, haar echtgenoot Zhang* en hun studenten ruw verstoord door het geluid van zware voetstappen op de gang. De deur werd met veel kracht opengezwaaid en binnen een mum van tijd was de ruimte gevuld met politieagenten. Jinyi had direct door dat de geheime samenkomsten die ze sinds twee jaar met Zhang leidde, de reden waren voor de inval.

Meerdere studenten werden opgepakt. De meesten kwamen binnen 24 uur weer vrij, anderen werden een week vastgehouden. Zhang wachtte een ander lot. Hij werd als leider van de huiskerk het zwaarst gestraft: drieënhalf jaar cel en een boete van omgerekend iets meer dan 7.000 euro.

Extra kwetsbaar

“Alles stortte razendsnel in elkaar”, vertelt Jinyi als ze terugblikt op die dag. Haar man verdween achter de tralies, zij bleef achter met hun twee kinderen. Een christelijke vrouw, in combinatie met haar single ouderschap door de afwezigheid van Zhang, maakte haar extra kwetsbaar.

Jinyi hoopte op steun van huiskerken in de buurt. Maar niemand durfde haar te helpen, uit angst zelf doelwit te worden van controle of een inval. Jinyi begreep het, maar de afwijzing liet diepe sporen na. “Ik voelde me verraden, gekwetst en teleurgesteld”, zegt Jinyi. “Ik begon aan mezelf te twijfelen, en zelfs aan God.”

Vertrouwen

Toen lokale partners van Open Doors hoorden wat Jinyi meemaakte, zochten ze haar thuis op, met het idee de vrouw langere tijd bij te staan. Jinyi stond aanvankelijk sceptisch tegenover contact. Waarom zou er na alle afwijzing nu wel iemand zijn die haar wilde helpen? Toch liet ze hen binnen. Bij het derde gesprek was het vertrouwen van Jinyi zo gegroeid, dat ze haar verhaal durfde te delen.

Terug naar haar bediening

Jinyi kon bij de partners van Open Doors terecht met haar verdriet, angst en zorgen om de gevangenschap van haar man. Maar er gebeurde nog iets: Jinyi vond haar kracht terug. Ze pakte haar bediening onder de studenten weer op. Jinyi was zelf als student tot geloof gekomen en werd al snel daarna actief in een studentengroep op de campus. Nadat ze met Zhang trouwde, werkte ze jarenlang met hem samen onder jongeren en studenten.

“Ik probeerde mezelf eraan te herinneren dat God alles ziet, zelfs als ik me onzichtbaar voel.” Heel voorzichtig zette Jinyi de eerste stapjes terug richting haar studenten. “De roeping die ik van God had gekregen, kwam weer tot leven. Ik dacht aan de jongeren die, gedreven door angst, als verdwaalde schapen zonder herder uiteen waren gedreven. Ik wist dat ik hen moest helpen om weer stevig in hun geloof te staan.”

Samen eten

Jinyi begon studenten een-op-een uit te nodigen om samen te eten, om hen op die manier te bemoedigen. Dat gaf sommigen de moed om ook weer een stap in geloof te zetten. Enkele studenten begonnen zelf groepjes te vormen en te begeleiden, waaruit zelfs kleinschalige samenkomsten ontstonden. Telkens bij iemand anders, om de kans om ontdekt te worden zo klein mogelijk te maken.

Verboden voor jongeren

Jinyi is zich ervan bewust dat ze een groot risico neemt nu ze opnieuw een ondergronds kerknetwerk begeleidt. Samenkomsten zijn illegaal, helemaal als er jongeren onder de 18 aanwezig zijn. Sinds 2018 is er in China een wet van kracht die verbiedt dat deze groep deelneemt aan religieuze activiteiten. Dat zorgt voor de grootste uitdaging in de kerk van China: het geloof doorgeven aan volgende generaties. Studentengroepen die ooit heel levendig en aanwezig waren op Chinese campussen, zijn op grote schaal verdwenen. Er is slechts een handjevol over, dat in het geheim samenkomt.

Gelovigen kunnen niet anders dan ‘ondergronds’ gaan. Ze proberen ongezien te blijven, al is dat in China met werkelijk overal camera’s op straat geen gemakkelijke opgave. “Elk bezoek en zelfs een bericht kan gevaar veroorzaken”, zegt Jinyi. De druk op haar is enorm. Iedere dag bestaat de kans dat ze ‘op de thee’ wordt gevraagd bij de autoriteiten. Dat is nooit een gezellig onderonsje, maar een duidelijke waarschuwing dat je in de gaten wordt gehouden.

Ook de studenten die groepjes gelovigen begeleiden, lopen gevaar. Als hun Bijbelstudie wordt ontdekt door de politie, kan dat betekenen dat ze niet worden toegelaten bij een masterstudie en niet mogen solliciteren op een functie bij de overheid.

‘God geeft kracht’

Het netwerk van Jinyi is ondertussen gegroeid naar tien groepjes met in totaal meer dan zeventig studenten. Van achter de tralies weet Zhang dat zijn vrouw hun gezamenlijke bediening heeft voortgezet. De verwachting was dat hij haar inmiddels weer zou kunnen steunen. Een paar maanden geleden zou hij vrijkomen, maar dat is niet gebeurd.

“Blijf alsjeblieft voor ons bidden”, zegt Jinyi. “Ik ben dankbaar voor jullie ondersteuning en bemoediging. Daardoor voel ik me minder alleen en ben ik minder bang. Net zoals God Elia eraan herinnerde dat er 7.000 waren die niet voor Baäl bogen, geeft het mij ook kracht te weten dat jullie het pad van de Heer samen met ons gaan.”

*Schuilnaam