Het verhaal van Pogniagou*

Als jong meisje droomde Pogniagou over het huwelijk. Ze bad of God haar een liefdevolle man wilde geven, een man die haar zou respecteren. En God gaf haar Hamadou*. “We hadden een heerlijk leven samen.”

Hamadou en Pogniagou woonden in Binadéni, een dorp waar de kerk de afgelopen jaren sterk gegroeid was. Hamadou diende er als jeugdleider en muzikant. “Hij kon prachtig zingen en schreef liederen, vooral voor bruiloften”, vertelt Pogniagou.

Gebed om bescherming

Hoewel ze een goed leven hadden samen, waren er ook zorgen. Steeds vaker bereikten alarmerende berichten het dorp; berichten over moordpartijen en ontvoeringen door extremisten. Veel dorpen begonnen vrijwilligers te bewapenen om zich te verdedigen. Maar toen het geweld steeds dichter bij Binadéni kwam, richtten de inwoners geen zelfverdedigingsgroep op. In plaats daarvan besloten ze de handen te vouwen in gebed en op God te vertrouwen voor hun bescherming.

Elke dag werd er in de kerk gebeden: 24 uur per dag, zeven dagen per week. En terwijl dorpen in de omgeving een voor een aangevallen werden, bleef Binadéni jarenlang wonderlijk gespaard.

Aanval door jihadisten

Tot 20 mei 2025, toen een groep gewapende jihadisten naar Binadéni trok. Hamadou leidde die dag het gebed in de kerk, samen met Jeremiah*. Ook Pogniagou was aan het bidden. “We dachten dat de terroristen de kerk niet binnen zouden vallen, omdat we aan het bidden waren”, herinnert ze zich. Maar al snel drongen de extremisten het gebouw toch binnen. Ze vermoordden Hamadou en Jeremiah. “Ik opende mijn ogen en zag ze liggen, het bloed stroomde uit hun lichamen…”

De terroristen, tevreden dat ze twee kerkleiders gedood hadden, verlieten daarna het dorp.

Verdriet en vragen

Het trauma dat velen die dag opliepen hakte er diep in, ook bij Pogniagou. Mensen worstelden met verdriet – en twijfels. Want hoe kon God toestaan dat Hamadou en Jeremiah vermoord werden? En dat in de kerk, waar ze al die jaren gebeden hadden om bescherming?

Lokale Open Doors-partners boden Pogniagou traumazorg. Het bracht haar een stuk rust in haar zorgen en verdriet. Ze put hoop uit het feit dat haar man nu bij Jezus is. “Als ik kon zien waar Hamadou nu is, zou ik daar ook willen zijn. Die gedachte geeft troost en maakt dat mijn onrust vermindert.”

* Schuilnaam

Dank- en gebedspunten

• Dank God voor de mensen die Pogniagou hielpen in haar diepste nood.
• Bid om troost en bescherming voor de nabestaanden van Hamadou en Jeremiah.
• Bid dat Pogniagou haar zoontje en dochter kan geven wat ze nodig hebben, zowel op lichamelijk als geestelijk gebied. Bid dat ze groeien in geloof en in vertrouwen op God.