Het verhaal van Hanan

Zondagavond 22 juni 2025. Die datum staat in het geheugen van de Syrische Hanan gegrift. Op die avond bracht een zelfmoordterrorist een bom in haar kerk tot ontploffing. 22 kerkgangers kwamen om het leven. Hanans man Elias en hun dochtertje raakten zwaargewond.

In de kerk zijn op die bewuste avond zo’n 300 mensen samen om een tante van Elias te gedenken, die een week eerder is overleden. Tijdens de dienst stormt een man binnen, die om zich heen begint te schieten. Niet veel later klinkt het geluid van een enorme explosie. “We hebben 14 jaar burgeroorlog meegemaakt”, vertelt Elias. “Maar zulk geweld binnen de kerk is ongehoord. Het was een bloedbad.”

‘Laat me nog één kind vinden!’

In de chaos die ontstaat na de aanslag, gaat Hanan in paniek op zoek naar haar kinderen. Al snel vindt ze twee van haar vijf kinderen terug. “Ik begon te schreeuwen en bad: ‘Heer, alstublieft, laat me nog één kind vinden, in elk geval nog eentje’.” Uiteindelijk vindt Hanan al haar gezinsleden terug. Maar ze herkent in eerste instantie haar dochter Sarah niet, zo zwaargewond is zij. Ook Elias is zwaargewond, aan zijn been. Beiden moeten geopereerd worden. Beiden zijn tot op de dag van vandaag niet hersteld van hun verwondingen.

Bouwen op de Rots

In de dagen na de aanslag komt Hanan erachter dat zeven familieleden de aanslag niet overleefd hebben. Het trauma hakt er diep in. Ze worstelt zelfs met de vraag of Syrië nog de plek is waar ze haar kinderen groot wil brengen. Het is immers niet de eerste keer dat het gezin te maken krijgt met geweld: twee jaar eerder werd de vader van Hanan doodgeschoten. “Er is altijd angst. We zijn elke dag bang dat iemand komt om ons uit te schakelen”, vertelt ze. “Maar we gaan nog naar de kerk, ook al zijn we bang.”

Elias voegt toe: “Ik wist dat God ons nooit in de steek zou laten. Ons geloof is gebouwd op de Rots, niet op zeepbellen die uit elkaar kunnen spatten.” De vraag of ze in Syrië moeten blijven, leggen ze dan ook in Gods hand: “Zijn wil geschiedde.”