Open Doors heeft aan tientallen Oegandezen die een terreuraanval meemaakten, traumahulp verleend. “Ik heb me nog nooit zo getroost gevoeld sinds ik mijn kind verloor”, vertelde een deelnemer dankbaar.
Gewapende mannen overvielen op 16 juni een schoolslaapzaal in Kasese, in het westen van Oeganda. Bij de aanval werden 42 mensen op brute wijze gedood, onder wie 37 leerlingen van de Lhubiriha Secondary School. De daders hadden banden met de terreurorganisatie Allied Democratic Forces. De ADF opereert vooral in het grensgebied van de Democratische Republiek Congo.
Sinds de terreuraanslag probeert de christelijke gemeenschap in Kasese het dagelijkse leven weer op pakken. De meeste families hebben hun dierbaren begraven. Toch worden er nog steeds elf studenten vermist. De pijn en onzekerheid over hun lot verteert de getroffen families. Sommigen komen het verdriet niet te boven.
Van 17 tot 19 oktober, vier maanden na de bloedige aanslag, reisden lokale partners van Open Doors naar Kasese voor traumazorg en pastoraat door ‘presence ministry’. Tijdens het driedaagse programma profiteerden 37 gelovigen, bestaande uit 33 volwassenen (16 mannen en 17 vrouwen), twee jongeren en twee kinderen, van de traumahulp. Alle 37 deelnemers hebben een directe band met de slachtoffers van de aanslag in juni.
Weduwe
Sylvia (op de foto met een steen in haar handen) was een van de deelnemers bij het traumazorgprogramma. Haar man Zephanas was op die bewuste avond de bewaker van dienst. Hij werd vermoord, evenals een van hun kinderen. Voor Sylvia brak een zware tijd aan. De 41-jarige weduwe rouwt nog steeds om de dood van haar man en zoon, terwijl ze als alleenstaande moeder probeert voor haar overige kinderen te zorgen.
“Bid tot God dat ik energie heb om voor mijn andere kinderen te zorgen, en dat ik kan werken”, liet ze aan het begin van het traumaprogramma weten. “Op dit moment ben ik alleen maar thuis… het is moeilijk voor mij om ‘s ochtends op te staan omdat ik de hoop heb verloren. Ik heb het gevoel dat mijn lichaam geen energie heeft.”
Elke dag van het programma werd Sylvia’s houding lichter. Genezing kost echter tijd en Sylvia zal – net als veel andere ouders – voortdurende emotionele en geestelijke steun van haar geloofsgemeenschap nodig hebben.
Vermist kind
De 15-jarige zoon van Kule (45) is een van de vermisten. “Ik heb geen rust meer thuis, omdat ik me herinner wat hij vroeger deed. Na schooltijd zorgde hij voor zijn dieren en werkte hij in zijn kleine tuin thuis”, zei Kule. “Ik bewaar deze herinneringen aan hem diep in mijn hart… Ik heb geen vrede zolang hij vermist blijft.”
Kule hoopt dat God een weg baant, “zodat ik mijn kind kan zien, levend of dood. Ik vraag alle broeders ons te steunen in gebed. Wat voor de mens onmogelijk is, is voor God altijd mogelijk.”
De afgelopen maanden is de christelijke gemeenschap in Kasese een voorbeeld geweest voor velen. Terwijl ze rouwden, huilden en twijfelden, grepen ze ook kansen om zich in de Heer te verheugen en elkaar eraan te herinneren aan Gods beloften. Een van de deelnemers verklaarde: “Ik heb me nog nooit zo getroost gevoeld sinds ik mijn kind verloor.”
Aan het einde van het traumaprogramma zongen de deelnemers: “Ik wil zingen voor de Heer Jezus omdat Hij ons heeft gezien. / Ik wil zingen voor de Heer omdat Hij ons heeft gezien. / Hij heeft ons gezien. / Hij heeft ons gezien.’’
Om voor te bidden:
- Vraag God of Hij wonderen wil doen en de elf vermiste kinderen weer veilig naar hun ouderlijk huis laat terugkeren.
- Dank Hem voor de traumazorg en pastorale hulp die partners van Open Doors kunnen geven aan getraumatiseerde slachtoffers van geweld.
- Bid om veiligheid en vrede langs de grens met de Democratische Republiek Congo. De onrust en het geweld in dit gebied groeien weer door de terreur van ADF en M23.
Inspiratiemail
Wil je ook graag via de e-mail op de hoogte gehouden worden van komende Open Doors-evenementen en nieuws uit de vervolgde kerk? Schrijf je in en ontvang elke maand de inspiratiemail van Open Doors.
