Bid voor de vrijlating van Leah Sharibu

Vandaag is het precies acht jaar geleden dat Leah Sharibu verdween. Op 19 februari 2018 ontvoerden Boko Haram-strijders de 14-jarige Leah Sharibu samen met meer dan honderd andere schoolmeisjes van het Government Girls’ Science and Technical College in Dapchi, Yobe State, Nigeria. De meerderheid van de meisjes werd door de tijd heen vrijgelaten en een aantal stierf in gevangenschap. Omdat Leah weigerde Jezus te ontkennen en zich tot de islam te bekeren, zit zij nog steeds gevangen.

Het nieuws van de ontvoering kreeg destijds veel internationale aandacht en wakkerde ook de #BringBackOurGirls-campagne voor de in 2014 ontvoerde schoolmeisjes in Chibok opnieuw aan. De realiteit is echter dat het bij een korte opleving bleef die niet resulteerde in gerichte acties om de ontvoerde meisjes vrij te krijgen. En aantal meisjes is vrijgelaten of ontsnapt, maar met de jaren die verstrijken zijn er nog talloze meisjes vermist, inclusief Leah. We horen vrijwel niets meer over hen. Zij halen niet meer de hoofdpunten van het nieuws en dreigen vergeten te worden.

Traumazorg

Vorige week nodigden Open Doors-partners drie jonge vrouwen uit voor traumazorg. Zij waren, net als Leah, door Boko Haram gevangengenomen. Maar in tegenstelling tot Leah hebben zij hun vrijheid teruggekregen.

Dit is het verhaal van Alheri* die werd ontvoerd toen ze pas 12 jaar oud was. “Ik leidde een goed en beschermd leven”, vertelt ze. “In september 2014 viel Boko Haram ons dorp binnen. Je hoorde overal geweerschoten. Ze hebben mensen gedood, anderen wisten te ontsnappen. Veel anderen werden ontvoerd. Sommigen werden meegenomen op motoren.” Boko Haram nam de meisjes en vrouwen mee het oerwoud in. Die dag liet de kleine Alheri haar jeugd achter zich. “Ik was toen jong, nog maar 12 jaar oud. Ik moest vegen en schoonmaken tot ik een vrouw werd. Toen moest ik trouwen.” Alheri had er niets over te zeggen.

Ze bracht zes jaar door bij Boko Haram en in die tijd werd ze misbruikt en had ze twee miskramen. Omdat ze christen was, had ze meer dan niet-christenen te maken met lichamelijk geweld. “Ik werd door verschillende mensen geslagen. Ze bedreigden ons met hun wapens en zeiden dat we moslim moesten worden en hun geloof moesten aanhangen, anders zouden ze ons doden.” Alheri vervolgt: “Omdat ik nog maar een kind was, heb ik uit angst meegedaan maar ik hield ook vast aan het christelijk geloof. Ik heb mijn geloof niet afgezworen, maar ze dwongen ons om de Koran te lezen.”

Smeken om vrijheid

Op een gegeven moment werd de man aan wie ze was uitgehuwelijkt gedood, maar Alheri bleef in gevangenschap. “Terwijl ik bij hen was, dacht ik: ‘O God, laat me niet achter met deze slechte mensen. God, red me alstublieft, neem me hier weg’.”

De hele periode van gevangenschap bleef Alheri God smeken om haar vrijheid: “Als U een levende God bent en mijn Vader, laat me dan vrijkomen. Ik ben een jong meisje en U toegewijd.”

Zes jaar gevangenschap is zes jaar te lang. Alheri’s ooit goede leven was dramatisch veranderd.

Op een dag in 2021 zagen Alheri en vier andere meisjes hun kans en renden weg. “We probeerden te vluchten met z’n vijven, maar het lukte vier van ons om weg te komen. We liepen in het oerwoud toen we een balkende ezel hoorden. We volgden het geluid en vonden wat Fulani’s. We vroegen hen hoe we moesten lopen en ze lieten ons zien hoe we bij de weg konden komen. We liepen door tot we dicht bij de stad waren en ik mijn huis bereikte.”

Afkeer

Sinds haar terugkeer is Alheri’s leven niet meteen weer ‘goed’ geworden. Haar moeder was overleden aan een hartaanval. “Ik geloof dat ze een hartaanval kreeg en stierf, omdat ik ontvoerd was.” Dit komt helaas veel voor bij families die in afwachting zijn van het lot van hun ontvoerde geliefden Veel ouders krijgen last van een hoge bloeddruk of diabetes als gevolg van de stress.

Ook kregen Alheri en de andere meisjes na hun vrijlating beledigingen vanuit de gemeenschap over zich heen. “Sommigen noemden ons ‘Boko Haram-bruid’ of ‘vrouw van Boko Haram’. Anderen hadden een afkeer van ons of dachten dat we gewelddadig zouden zijn geworden. Gelukkig zagen anderen dat ons karakter en gedrag niet negatief veranderd was.”

Alheri is blij met de traumazorg die ze in het Shalom-centrum heeft gekregen. “De mensen die er werken hadden geen afkeer van ons. We werden niet verwaarloosd of erop gewezen dat we uit een kamp van Boko Haram kwamen. In plaats daarvan verwelkomden ze ons. Wat ik niet meer verwachtte te krijgen in het leven, heb ik hier ontvangen. De dingen waar ik vroeger last van had, zoals buikpijn of hartkloppingen, voel ik niet meer. Mijn leven is veranderd in de dagen die ik hier heb doorgebracht.”

Alheri werd meegenomen vóór Leahs ontvoering en hoorde pas over haar nadat ze was ontsnapt. Zij en de andere meisjes bidden nu voor Leah en anderen die nog in gevangenschap zijn. “De God die mij redde, kan ook hen uit het oerwoud redden. We vragen God om hun lijden weg te nemen en hen terug te brengen naar huis, net zoals Hij voor ons heeft gedaan. Niet alleen Leah, maar veel christenen in gevangenschap, hebben zwaar te lijden.”

Ijefada*, een ander meisje dat in 2024 werd meegenomen en één week bij Boko Haram gevangen zat, deelt dit gebed: “Ik smeek God dat Hij Leah uit de handen van Boko Haram bevrijdt, net zoals Hij mij heeft bevrijd.”

Bid je vandaag met haar mee voor de veilige terugkeer van Leah Sharibu?