Iran: Tussen bommen en Gods beloften

“Deze pijn is als een bevalling, het brengt moeite met zich mee, maar we bidden dat het spoedig leven en vrijheid brengt”, zegt Sahar*, een christelijke vrouw uit Zuid-Iran. “Blijf alsjeblieft bidden, mensen hier hebben hoop nodig. Ze moeten weten dat er een Redder is.”

Sahars hoop en gebed beschrijven de algemene situatie in Iran, nu het een gewelddadige week van militaire aanvallen en verwoesting afsluit. Diverse berichten laten zien dat de Iraanse regering de afgelopen dagen scholen en ziekenhuizen heeft gebruikt voor militaire operaties, waardoor die veilige ruimtes militaire doelwitten kunnen worden. Dit brengt kinderen en kwetsbare volwassenen in gevaar.  

Recente rapporten geven aan dat de omstandigheden in de Evin-gevangenis – de beruchte gevangenis in Teheran waar politieke gevangenen en ook christenen worden vastgehouden – zijn verslechterd. De voedseldistributie en communicatie zijn afgesneden, er is een zware beveiliging en gevangenen worden naar onbekende locaties overgebracht. Op dit moment zijn gevangenen extra kwetsbaar: door wat er met hen kan gebeuren in de gevangenis, maar ook met de dreiging van een aanval van buiten.

Op 4 maart bracht het Israëlische leger een waarschuwing tot evacuatie uit voor alle burgers die wonen in de buurt van de Evin-gevangenis. Dat roept herinneringen op aan juni 2025 toen tijdens de twaalfdaagse-oorlog tussen Israël en Iran een Israëlische raket de hoofdingang van de Evin-gevangenis raakte. Op dit moment zitten er ongeveer drieënveertig christenen gevangenen in Iran. Zij zijn allemaal gearresteerd vanwege hun geloof in Jezus. Zij zitten niet allemaal in de Evin-gevangenis, maar degenen die er wel zitten lopen gevaar door mogelijke nieuwe aanvallen.

De leiderschapssituatie van Iran is ook onzeker na de dood van opperste leider Ali Khamenei bij recente militaire aanvallen. Nog niet bevestigde berichten gaan rond dat Mojtaba Khamenei, de zoon van de overleden leider, een mogelijke opvolger is. Dit leidt tot onrust en vrees voor de toekomst van het land en voor aanhoudende onderdrukking onder zowel de bevolking als bij analisten.

Momenteel kampt het land met een bijna totale lamlegging van het internet. Deze tactiek is eerder door de autoriteiten gebruikt om communicatie en informatie te onderdrukken. Miljoenen mensen hebben moeite om te communiceren met dierbaren in het buitenland en met hen de realiteit van alledag te delen.

Urgente gebeden

Iraanse christenen bidden en vasten al lange tijd voordat de strijd losbarstte. Zij rouwden om de onderdrukking door de regering en haar harde optreden tegen demonstrerende burgers waarbij duizenden mensen omkwamen. Die gebeden gaan door en krijgen een nog grotere urgentie door de huidige strijd en de onzekere toekomst. Gelovigen vragen God om vrijheid, gerechtigheid, moed, vrede en verlossing voor hun natie. 

“Terwijl ik in de auto reed, dacht ik eerste dat ik me iets verbeeldde, maar toen zag ik het met eigen ogen”, vertelt Maryam*, een christin uit Zuid-Iran, als ze denkt aan Gods beloften en Zijn trouw. ”Ik zag water stromen door droge valleien, net als God beloofd heeft. Die hoop leeft in mijn hart: God is aan het werk en Zijn beloften zijn niet vergeten. De redding van Iran zal zeker plaatsvinden. Onze Heer leeft.”

Veel christenen zijn hoopvol, maar er is ook vrees voor de toekomst. “De sfeer hier is erg drukkend en de controle erg streng”, vertelt Sahar. “Ik ben gestrest als ik mijn huis verlaat en altijd mijn mobiel bij me heb uit vrees voor een plotselinge arrestatie. Maar ik weet dat God aan het werk is.”

Ahmad*, een christelijke man uit een havenstad, weerspiegelt deze hoop. “Hij geeft ons kracht”, zegt Ahmad. “Deze tijd geeft Psalm 94 mij troost. De tekst van de psalm spreekt over wanhoop en onrecht, maar verklaart dat God ziet, oordeelt en optreedt.”

Deze getuigenissen herinneren ons eraan dat ondanks angst en onzekerheid de kerk in Iran verenigd blijft in gebed. Christenen leven in de verwachting van Gods machtige werk voor een toekomst waarin Iraanse gelovigen eindelijk hun geloof vrij kunnen belijden. “Wij vertrouwen erop dat de geboorte van een nieuwe toekomst voor Iran er aankomt, op de juiste tijd en volgens Zijn wil”, deelt Behzad*.

‘Ik hoop dat we ooit terug kunnen keren’

Natuurlijk worden de pijn en angst van dit moment niet alleen gevoeld door degenen binnen Iran. Iraniërs over de hele wereld – ook christenen die gevlucht zijn vanwege hun geloof – worden ook diep geraakt door het nieuws, de onzekerheid en de hoop op verandering.

Mary* is een christelijke vrouw die Iran ontvluchtte en nu als vluchteling leeft. “Mijn broer woonde bij mij in een buurland van Iran en werd daar volgeling van Jezus”, vertelt ze. “Hij keerde later terug naar Iran en werkt nu bij de marine. Hij staat momenteel in de frontlinie.” Christelijke bekeerlingen binnen Iran, vooral degenen die als militair moeten dienen, kunnen niet openlijk over hun geloof spreken. “Bid alstublieft voor zijn bescherming, dat zijn geloof sterk zal zijn en dat hij zijn ogen op Jezus richt in deze tijd van angst en conflict”, vraagt Mary.

Een andere jonge christelijke vrouw, Arina*, is onlangs met haar gezin uit Iran gevlucht en woont nu in het buitenland. Ze geeft woorden aan de emotionele druk die velen in de Iraanse diaspora ervaren. “Het was erg moeilijk voor mij om van huis weg te gaan, en mijn leven daar achter te laten”, zegt Arina. “Toen we hoorden over de protesten, verlangde ik ernaar bij mijn mensen te zijn, protesterend en scanderende op straat, en dat miste ik. Zelfs nu weet ik dat het een moeilijke en gevaarlijke tijd is, maar ik zou wensen dat ik nog in mijn eigen land was. Ik hoop dat we ooit terug kunnen keren, en ik hoop dat het snel zal zijn. Ik ben er kapot van dat ik deze dagen niet in mijn land kan zijn.”

Deze verhalen herinneren ons eraan dat de oorlog niet alleen de toekomst van een natie vormgeeft, maar ook families over grenzen heen raakt, dierbaren scheidt, verlangens oproept en velen ‘s nachts wakker houdt in gebed voor Iran. Laten we met de Iraanse gelovigen bidden voor hun land, in de wetenschap dat God alle macht heeft.

*Schuilnamen