In april 2020 wordt het dorp van pastor Jeremiah aangevallen door militante Fulani-herders. De aanval maakt deel uit van een golf van geweld tegen christenen die het midden van Nigeria teistert. Angst en volhardend geloof gaan samen op. 

De Fulani trekken met hun vee door gebieden waar Nigeriaanse christenen al generaties wonen. De nomadische herders ontzien daarbij niets of niemand. “Als we ’s avonds gaan slapen, weten we niet of we het zullen halen tot de volgende ochtend”, verzucht dominee Jeremiah. 

De predikant uit Nigeria zit tussen de verschroeide overblijfselen van zijn huis als hij vertelt over de dag dat zijn dorp werd aangevallen. Hij heeft de stem van een herder, vriendelijk maar duidelijk, zelfs als hij de pijnlijke herinneringen aan de aanval beschrijft – en de effecten die de aanval nog steeds heeft op de christelijke gemeenschap. “We hebben de regering om hulp gesmeekt, maar ze heeft niets gedaan. We bidden dat de Fulani-strijders zich zullen bekeren.”

De aanval

Op 23 april 2020, rond 4 uur ’s middags, begint de nachtmerrie. “We hoorden geweerschoten in de buurt, dus we stuurden onze vrouwen en kinderen naar het dichtstbijzijnde dorp, terwijl de mannen op wacht bleven staan”, vertelt Jeremiah. Ongeveer een kwartier later wordt het dorp omsingeld door gewapende Fulani-herders. Ze dragen automatische wapens en toortsen om het dorp plat te branden. De dorpsbewoners vluchten alle kanten op, ook pastor Jeremiah, terwijl er op hen wordt geschoten. Sommigen brengen het er niet levend vanaf.

“God liet, op Zijn goddelijke wijze, alleen toe dat de plastic stoelen verbrandden en smolten.”

Dominee Jeremiah

Alle huizen worden in brand gestoken. De militanten stapelen in de kerk plastic stoelen boven op de houten kerkbanken en steken die in brand, in de hoop zowel de banken als het dak van de kerk te verwoesten. Wonderlijk genoeg mislukt hun poging. “God liet, op Zijn goddelijke wijze, alleen toe dat de plastic stoelen verbrandden en smolten”, vertelt de voorganger. De kerk blijft gespaard.

Zwartgeblakerde muren 

De volgende morgen, als de miltanten weg zijn, keren de dorpsbewoners terug om de schade op te nemen. Door te blussen proberen ze nog iets van hun graanvoorraad te redden. Stapels puin liggen verspreid over het dorp, overal staan huizen zonder daken, de muren zijn zwartgeblakerd door het vuur. Zelfs nu, maanden later, mist het huis van dominee Jeremiah nog een deur, het dak is weg en as en roet bedekken de vloer. “Ze hebben dit gedaan omdat ze dit gebied in bezit willen krijgen. Daarom probeerden ze de mensen hier doelbewust te vermoorden. Maar God stond niet toe dat dat gebeurde.”

Vertrouwen op Gods plan

Dit soort gewelddadige vervolging is vandaag de dag voor veel gelovigen in Nigeria – nummer 9 op de Ranglijst Christenvervolging – deel van het christelijke leven. Zelfs tijdens de coronapandemie is het aantal dodelijke aanvallen in de regio alleen maar toegenomen. 

Pastor Jeremiah leidt zijn gemeente door deze tragedie heen, als een herder. Hij herinnert hen eraan dat ze het overleefd hebben door Gods genade, en dat Hij nog steeds een plan met hun leven heeft: “We moeten God de eer geven. Hij leeft en zal ons helpen.” En ook al blijft de angst voor nieuwe aanvallen altijd aanwezig, de christenen weigeren zelf wapens te gaan dragen. “Zelfs als we sterven zijn we in Gods hand.” 

Eén in Hem

Dankzij uw steun ontvangen de gelovigen in het getroffen gebied noodhulp, medicijnen en traumazorg. Maar ook iets wat net zo belangrijk is: verbondenheid. Dominee Jeremiah en zijn gemeente zijn dankbaar. “God heeft ons gemeenschap met elkaar gegeven. Ook al zijn we nog zo verschillend, door Hem zijn we één.”

Bekijk het verhaal van pastor Jeremiah op YouTube

Om deze video te kunnen bekijken moet je ‘Sociale media en advertenties’-cookies accepteren. Klik hier om jouw cookie-instellingen te wijzigen.