Vijf vragen over het Open Doors Bezoekerscentrum

Binnenkort openen we de deuren van ons nieuwe bezoekerscentrum voor het grote publiek. We laten bezoekers kennismaken met de geschiedenis en de actualiteit van Open Doors. In deze vijf vragen vertelt Open Doors-medewerker Klaas Muurling meer over een bijzonder onderdeel: de gevangenis.

Waar denk jij aan als je de gevangenis ziet in het Open Doors Bezoekerscentrum?

“Samen met onze supporters bidden we al heel lang voor christenen die gevangen zitten. Ik denk in eerste instantie aan deze mensen. We bidden voor hen omdat we in Hebreeën 13:3 lezen: ‘Bekommer u om de gevangenen alsof u samen met hen gevangenzat’. De cel in het bezoekerscentrum nodigt niet alleen uit aan hen te denken, maar je in te beelden dat je zelf naast zo’n gevangene zit. Waar zou jij in zo’n situatie behoefte aan hebben?

In het bezoekerscentrum willen we, onder andere met deze gevangenis, zichtbaar maken wat onze broers en zussen elders in de wereld overkomt. Er wordt hen groot onrecht aangedaan, terwijl het vaak juist goede burgers zijn. Het feit dat zij in de Here God geloven en hun prioriteit niet bij de overheid of de primaire religie in het land ligt, is voldoende om ze gevangen te zetten. Het is een wreed instrument.”

Heb je persoonlijk met gevangenschap te maken gehad, op de een of andere manier?

“Mijn vrouw en ik werden in 1986 gearresteerd omdat we Bijbels naar Rusland smokkelden. We werden aan de grens aangehouden en gedurende drie dagen door de KGB verhoord en onder druk gezet. ’s Nachts zaten we vast op een hotelkamer, we mochten niet naar huis bellen en vermoedelijk werden we afgeluisterd. Het was erg onzeker allemaal. Omdat wij de luxe hadden van een Nederlands paspoort mochten we uiteindelijk weer naar huis. Door deze gebeurtenis hebben we in het  klein iets geproefd van wat het betekent om gevangen te zitten.”

Wat hoop je dat bezoekers op deze plek zullen ervaren?

“Er is natuurlijk een enorme kloof tussen een werkkamp in Noord-Korea en een paar tralies in ons bezoekerscentrum. Toch hopen we dat het iets oproept wanneer je er even gaat zitten en het in je opneemt. Stel jezelf eens de vraag: ‘Wat als ík hier vijf of tien jaar zou zitten? Wat zou ik doen?’ Dan komt het hopelijk net iets dichterbij.

Wat deze gevangenis trouwens ook bijzonder maakt, is dat er spullen staan van een Pakistaanse gevangene: Tahir Iqbal. Bezoekers zien zijn eigen eetgerei, Bijbel en notitieblokjes. Hij mocht in de gevangenis waar hij zat niet mee-eten met de moslimgevangenen. Dat zou onrein zijn. Tahir was verlamd vanaf zijn middel en heeft anderhalf jaar in de gevangenis gezeten vanwege godslastering. Na anderhalf jaar is hij is op mysterieuze wijze verdwenen. Wij gaan ervanuit dat hij in de gevangenis is vermoord.

We willen bezoekers ook een boodschap van hoop meegeven. Bijvoorbeeld door het verhaal van Irina, die in Rusland gevangen zat in een ijskoude cel. Ze ging gehurkt tegen een koude muur zitten en opeens werd zij overweldigd door een warmte die als een deken op haar viel. Irina wist op dat moment zeker dat er iemand voor haar aan het bidden was. Het is bijzonder hoe het in de gevangenis allemaal naast elkaar bestaat: het lijden, de getuigenis en de bemoediging. Het werk van de Here God gaat door.”

Welke gelovige gevangene is je nog meer bijgebleven?

“Gul Masih. Hij zat in Pakistan in de dodencel vanwege godslastering. Hij zou de gevangenis niet meer levend uitkomen. En al zou hem dat wel lukken, was hij daarbuiten zijn leven niet zeker. Als je in Pakistan een keer het stempel van godslastering hebt, kom je daar niet meer van af. Gul is met internationale hulp naar Duitsland gevlucht. Daar heb ik hem in 1995 gesproken.

Het was een indrukwekkende ontmoeting. Hij vertelde hoe hij ondanks alles toch zijn geloof kon beleven in de gevangenis. Iedere nacht, als iedereen sliep, las hij uit zijn Bijbel en bad hij tot de Here God. Hij vertelde ook dat hij, daar in die donkere cel, de Here Jezus had ontmoet: een Man in witte kleren verscheen plotseling in zijn cel en zegende hem met opgeheven handen. Dat raakte hem zó. Het gaf hem nieuwe hoop.”

Kan een gevangenisstraf ook iets goed opleveren?

“Iemand gevangenzetten, is de ultieme manier hem of haar het zwijgen op te leggen. Dat maakt mensen wanhopig. In zo’n situatie staan mensen meer open voor het getuigenis van de Here Jezus. Juist in de gevangenis komen mensen tot geloof dankzij het getuigenis van christengevangenen.”

Zelf de gevangenis zien?

Benieuwd naar de gevangenis en de andere indrukwekkende verhalen in het Open Doors Bezoekerscentrum? Boek jouw ticket en kom langs.