Persoonlijke verhalen

Terwijl de dorpen in de omgeving een voor een aangevallen worden door extremisten, blijft het dorp van pastor Bandiba* wonderlijk gespaard. Het dorp verdedigt zich door 24/7 te bidden om bescherming. Tot de extremisten ook hier toeslaan – met pastor Bandiba als doelwit.

Pastor Josiah verloor zijn vrouw en drie zoons. Naast het immense verdriet worstelde hij met woede en wraakgevoelens.

Alia (48) heeft het zwaar. Als vrouw van een zwaar gehandicapte man komen de zorgen van het gezin volledig op haar neer. Bovendien wordt ze vervolgd.

De Nigeriaanse Victoria werd ontvoerd. 120 dagen lang was ze een gevangene, tot ze wist te ontsnappen.

Extremisten vallen het dorp van Asabe aan. Drie van haar kinderen worden bruut vermoord. Asabe is zwaar getraumatiseerd.

De Chinese overheid controleert alles wat met religie te maken heeft. Voor kerkleidster Lu Mei* is dat vaak erg moeilijk.

De Chinese overheid controleert alles wat met religie te maken heeft. Voor kerkleidster Lu Mei* is dat vaak erg moeilijk.

De Chinese overheid controleert alles wat met religie te maken heeft. Voor kerkleidster Lu Mei* is dat vaak erg moeilijk.

Lings* zoontje geneest, nadat hij gif heeft gedronken. Een wonder! Als de dorspssjamaan dat ziet, gebeurt er nog een wonder.

Het lijkt een gewone zondagochtend wanneer Jinyi* en haar man samenkomen in hun huiskerk voor studenten. Ze zitten dicht bij elkaar, Bijbels open, de gordijnen en ramen gesloten. Tot de politie binnenvalt en de samenkomst bruut wordt beëindigd. Op dat moment verandert alles voor Jinyi. Haar man belandt in de gevangenis, niemand durft haar een helpende hand toe te steken. Toch betekent dit niet het einde van Jinyi’s roeping.

“Ik dacht: Later, als er geen vervolging is, dan ga ik wel geloven.” Phonesay* uit Laos had zijn vrouw Kanya* beloofd dat hij in de Here God ging geloven als Hij haar zou genezen van ernstige, ziekmakende gebitsproblemen. Toen dat wonder daadwerkelijk gebeurde, wilde Phonesay het inlossen van zijn belofte uitstellen vanwege de vervolging die het zou opleveren. Maar al snel werd hij toch vervolgd om het nieuwe geloof van zijn vrouw.

Schimmel op de muren en verstopt voor de buitenwereld: de kerk van Manmaya komt samen onder erbarmelijke omstandigheden. Maar de kerkleden houden stand en groeien in geloof.

Manmaya is een christen met een hindoe-achtergrond**. Haar man is de leider van een kleine gemeente. Die gemeente heeft het niet makkelijk: al twee keer moesten ze op zoek naar een ander kerkgebouw, omdat de buren klaagden over het geluid. Een nieuwe plek vinden was moeilijk: veel huiseigenaren willen geen christenen in hun gebouw. Nu komt de kerk noodgedwongen samen in een ondergrondse ruimte, waar de omstandigheden slecht zijn. Er zijn geen ramen en doordat regenwater gewoon naar binnen stroomt, groeit er schimmel op de muren.

“Mijn naam is Sarjana. Ik kom uit een vroom hindoegezin. We hielden ons altijd trouw aan alle religieuze offers en gebruiken. Maar van binnen zat ik vol onbegrijpelijke angsten en een duisternis die ik maar niet van me af kon schudden.

Soms dwaalde ik verward en angstig door de bossen. ‘Ze is gek’, zeiden sommigen. ‘Ze heeft een alcoholvergiftiging’, dachten anderen. Of: ‘Ze is vervloekt of bezeten door een kwade geest’. Mijn moeder bracht me naar medicijnmannen en kocht offers voor me om me te helpen. Maar het werd alleen maar erger.

Op een dag voelde ik dat mijn dood nabij was. Omdat ik het niet meer uithield, besloot ik naar de kerk te gaan. Daar werd voor me gebeden. Mijn lichaam begon te trillen, het leek alsof er in mijn binnenste zware kettingen doormidden braken. Toen ik de kerk weer uitliep, was ik een nieuw mens.

“Mijn naam is Sarjana. Ik kom uit een vroom hindoegezin. We hielden ons altijd trouw aan alle religieuze offers en gebruiken. Maar van binnen zat ik vol onbegrijpelijke angsten en een duisternis die ik maar niet van me af kon schudden.

Soms dwaalde ik verward en angstig door de bossen. ‘Ze is gek’, zeiden sommigen. ‘Ze heeft een alcoholvergiftiging’, dachten anderen. Of: ‘Ze is vervloekt of bezeten door een kwade geest’. Mijn moeder bracht me naar medicijnmannen en kocht offers voor me om me te helpen. Maar het werd alleen maar erger.

Op een dag voelde ik dat mijn dood nabij was. Omdat ik het niet meer uithield, besloot ik naar de kerk te gaan. Daar werd voor me gebeden. Mijn lichaam begon te trillen, het leek alsof er in mijn binnenste zware kettingen doormidden braken. Toen ik de kerk weer uitliep, was ik een nieuw mens.

Een bomaanslag op de Sint‑Eliaskerk in Damascus sloeg niet alleen een krater in de betonnen vloer, maar ook een gapend gat in de gemeenschap. Toch wortelt juist op die verwoeste plek een geloof dat standhoudt als alles wankelt. ‘Ook al zijn we bang, we blijven naar de kerk gaan.’