Persoonlijke verhalen

De Chinese overheid controleert alles wat met religie te maken heeft. Voor kerkleidster Lu Mei* is dat vaak erg moeilijk.

Lings* zoontje geneest, nadat hij gif heeft gedronken. Een wonder! Als de dorspssjamaan dat ziet, gebeurt er nog een wonder.

Het lijkt een gewone zondagochtend wanneer Jinyi* en haar man samenkomen in hun huiskerk voor studenten. Ze zitten dicht bij elkaar, Bijbels open, de gordijnen en ramen gesloten. Tot de politie binnenvalt en de samenkomst bruut wordt beëindigd. Op dat moment verandert alles voor Jinyi. Haar man belandt in de gevangenis, niemand durft haar een helpende hand toe te steken. Toch betekent dit niet het einde van Jinyi’s roeping.

“Ik dacht: Later, als er geen vervolging is, dan ga ik wel geloven.” Phonesay* uit Laos had zijn vrouw Kanya* beloofd dat hij in de Here God ging geloven als Hij haar zou genezen van ernstige, ziekmakende gebitsproblemen. Toen dat wonder daadwerkelijk gebeurde, wilde Phonesay het inlossen van zijn belofte uitstellen vanwege de vervolging die het zou opleveren. Maar al snel werd hij toch vervolgd om het nieuwe geloof van zijn vrouw.

Schimmel op de muren en verstopt voor de buitenwereld: de kerk van Manmaya komt samen onder erbarmelijke omstandigheden. Maar de kerkleden houden stand en groeien in geloof.

Manmaya is een christen met een hindoe-achtergrond**. Haar man is de leider van een kleine gemeente. Die gemeente heeft het niet makkelijk: al twee keer moesten ze op zoek naar een ander kerkgebouw, omdat de buren klaagden over het geluid. Een nieuwe plek vinden was moeilijk: veel huiseigenaren willen geen christenen in hun gebouw. Nu komt de kerk noodgedwongen samen in een ondergrondse ruimte, waar de omstandigheden slecht zijn. Er zijn geen ramen en doordat regenwater gewoon naar binnen stroomt, groeit er schimmel op de muren.

“Mijn naam is Sarjana. Ik kom uit een vroom hindoegezin. We hielden ons altijd trouw aan alle religieuze offers en gebruiken. Maar van binnen zat ik vol onbegrijpelijke angsten en een duisternis die ik maar niet van me af kon schudden.

Soms dwaalde ik verward en angstig door de bossen. ‘Ze is gek’, zeiden sommigen. ‘Ze heeft een alcoholvergiftiging’, dachten anderen. Of: ‘Ze is vervloekt of bezeten door een kwade geest’. Mijn moeder bracht me naar medicijnmannen en kocht offers voor me om me te helpen. Maar het werd alleen maar erger.

Op een dag voelde ik dat mijn dood nabij was. Omdat ik het niet meer uithield, besloot ik naar de kerk te gaan. Daar werd voor me gebeden. Mijn lichaam begon te trillen, het leek alsof er in mijn binnenste zware kettingen doormidden braken. Toen ik de kerk weer uitliep, was ik een nieuw mens.

“Mijn naam is Sarjana. Ik kom uit een vroom hindoegezin. We hielden ons altijd trouw aan alle religieuze offers en gebruiken. Maar van binnen zat ik vol onbegrijpelijke angsten en een duisternis die ik maar niet van me af kon schudden.

Soms dwaalde ik verward en angstig door de bossen. ‘Ze is gek’, zeiden sommigen. ‘Ze heeft een alcoholvergiftiging’, dachten anderen. Of: ‘Ze is vervloekt of bezeten door een kwade geest’. Mijn moeder bracht me naar medicijnmannen en kocht offers voor me om me te helpen. Maar het werd alleen maar erger.

Op een dag voelde ik dat mijn dood nabij was. Omdat ik het niet meer uithield, besloot ik naar de kerk te gaan. Daar werd voor me gebeden. Mijn lichaam begon te trillen, het leek alsof er in mijn binnenste zware kettingen doormidden braken. Toen ik de kerk weer uitliep, was ik een nieuw mens.

Een bomaanslag op de Sint‑Eliaskerk in Damascus sloeg niet alleen een krater in de betonnen vloer, maar ook een gapend gat in de gemeenschap. Toch wortelt juist op die verwoeste plek een geloof dat standhoudt als alles wankelt. ‘Ook al zijn we bang, we blijven naar de kerk gaan.’

“Jullie gebeden en steun zijn een blijk van liefde voor ons. Dat maakt ons dankbaar. Moge God jullie zegenen.” Het zijn de woorden van Rifkatu* uit Nigeria, een van de vervolgde christenen van wie we in 2025 het verhaal deelden. Van sommigen ontvingen we recent een update die we graag met jou delen. Hoe is het nu met Alicia, Robin, Jemal* en Rifkatu?

Een bomaanslag op de Sint‑Eliaskerk in Damascus sloeg niet alleen een krater in de betonnen vloer, maar ook een gapend gat in de gemeenschap. Toch wortelt juist op die verwoeste plek een geloof dat standhoudt als alles wankelt. ‘Ook al zijn we bang, we blijven naar de kerk gaan.’

Zondagavond 22 juni 2025. Die datum staat in het geheugen van de Syrische Hanan gegrift. Op die avond bracht een zelfmoordterrorist een bom in haar kerk tot ontploffing. 22 kerkgangers kwamen om het leven. Hanans man Elias en hun dochtertje raakten zwaargewond.

Isha’s familie kwam er al snel achter dat Isha een nieuw geloof had. De gevolgen waren heftig: Isha werd mishandeld en het ouderlijk huis uitgezet. Toch bleef ze actief in de kerk en haar geloof groeide. Toen haar ouders dit zagen, gebeurde er een wonder: geraakt door de standvastigheid van hun dochter, kwamen ze tot geloof.

“Wat als deze vrouw een spion is? Wat als ik word opgepakt? Wat als ze de telefoonnummers van mijn gemeenteleden op mijn telefoon vinden?” Het leven van de Iraanse Setareh is vol zorgen. Maar ook vol vertrouwen op God: “Ik twijfel niet aan Zijn goedheid.”

Eerst werd Carmen ontslagen op haar werk. Toen weigerde haar familie een jaar lang met haar te praten. Haar ex-man dreigde haar kinderen van haar af te pakken en haar buren staken haar autobanden lek. “Ik wilde dat mensen begrepen hoezeer wij afgewezen worden, alleen omdat we Jezus volgen.”

Een groep van twintig mensen stormt het huis van de Vietnamese Ngoc binnen en dwingt haar Jezus te verloochenen. Als Ngoc weigert, grijpen ze haar vast en sleuren haar het dorp uit. Ze mag niets meenemen – zelfs geen kleding of voedsel.