Persoonlijke verhalen

Beatriz* kijkt naar haar dochtertje van twee, dat met een puppy speelt. Het meisje moet lachen als ze een lik op haar gezicht krijgt. Een schattig tafereeltje, tot het meisje ineens in shock raakt. Het hondje blijkt vergiftigd.

Beatriz werkt als zendeling in de zogeheten Circle of Silence, in Centraal-Mexico. Hier leven inheemse gemeenschappen die zeer vijandig staan tegenover mensen die Jezus willen volgen. Ze noemen zich katholiek – maar dit is niet het katholieke geloof zoals wij het in Europa kennen, of zoals het op andere plekken in Mexico beleden wordt. Voorouderlijke, heidense rituelen nemen een zeer belangrijke plaats in.

Ariana leerde al op jonge leeftijd dat ze zich klein en stil moest houden. De mannen in haar familie lieten duidelijk weten dat een meisje hen maar te gehoorzamen had. “Het waren net dictators. Als vrouwen hadden we geen vrijheid.”

Hoewel Zakie weet dat ze een kind van God is, doen de mensen in haar omgeving hun best om haar het leven zuur te maken. Voor hen is ze een ongelovige, een verraadster, van wie het bestaan het beste maar uitgewist kan worden. “Zij is een slechte vrouw, kom niet in haar buurt”, waarschuwen moeders hun kinderen. “We willen jou niet zien tijdens de begrafenis”, hoort ze als een familielid overlijdt.

De schuurdeur valt met een zware dreun dicht. Zaira verspert de deur met gasflessen – niemand mag zien wat ze nu gaat doen. Door een gat in het dak kijkt ze omhoog naar de hemel en bidt: “Jezus, kom in mijn hart!”

Kaveri weet nog goed hoe ze zich voelde, de eerste keer dat radicale hindoes het op haar voorzien hadden. Met het zweet in haar handen en een droge keel werd ze op het politiebureau verhoord, nadat ze vals beschuldigd was. “Ik was doodsbang en wist niet of ik ooit nog weer thuis zou komen.”
Ze had niets misdaan. Ze had alleen een gebedsgroep geleid voor twintig vrouwen. Maar nu beschuldigden radicale hindoes haar ervan dat ze mensen tot bekering had gebracht. Een beschuldiging die in sommige staten in India tot juridische vervolging kan leiden.

“Weet je, ik heb eigenlijk gewoon medelijden met je. Je hebt je leven vergooid. Je zult nooit meer trouwen. Geen baan krijgen. Geen diploma. Geen toekomst in dit land.” De geheim agent die Shima ondervraagt, kijkt haar indringend aan. “Het is met je gedaan!”

Shima is lid van een huiskerk, samen met de rest van haar gezin. De geheime politie is al een keer haar huis binnengevallen, in het holst van de nacht. Toen namen ze al haar boeken mee, haar laptop en telefoon. Haar vader is al een keer meegenomen en verhoord.

Nu is het haar beurt om verhoord te worden. “Ze vroegen om namen, om tijden van onze samenkomsten”, legt ze uit. “Ik moest naar een lijst met namen kijken en bevestigen of ontkennen dat het huiskerkleden waren.” Ze wordt bedreigd en geïntimideerd.

Nog maar een paar maanden geleden kwamen ze tot geloof in de Here Jezus. Drie jonge, Kazachse vrouwen. En nu al worden ze zwaar vervolgd door hun families, die islamitisch zijn en bekering als een schande zien. Alle drie hebben ze dringend ons gebed nodig.

De missie van Cho: licht brengen in de duisternis van Noord-Korea. Met gevaar voor eigen leven trok Cho* elke week de bossen in het grensgebied tussen China en Noord-Korea in, op zoek naar vluchtelingen uit het land dat al jaren de Ranglijst Christenvervolging aanvoert. Cho had standaard voedsel en water mee om uitgehongerde Noord-Koreanen aan te laten sterken. Daarnaast zat er altijd iets in zijn tas om mensen van geestelijk voedsel te voorzien: Gods Woord.

“Ik kon het niet geloven. Niemand had verwacht dat dit kon gebeuren”, vertelt de uit Syrië gevluchte Ibrahim*. Vanuit Nederland zag hij hoe in december 2024 het regime van dictator Basher al-Assad werd verdreven door de islamitische rebellengroep HTS. “Mijn eerste gedachte was: ik wil terug. Het gevaar is weg. Maar toen namen vanuit Syrië kerkleiders en vrienden contact met mij op: ‘Nooit terugkomen! Het wordt alleen maar erger!’ Zij zagen in enkele dagen hun omgeving veranderen.”

“De vervolging van Somalische christenen is extreem. Zo extreem kom je het bijna nergens ter wereld tegen”, vertelt de Somalische Aweis. “Het ene moment zit je in een cafetaria te genieten van je maaltijd. Het andere moment loopt er iemand binnen die probeert je te onthoofden.”

Stel je voor dat je in een gebied woont waar veel gewelddadige conflicten zijn. Waar loyaliteit aan je gemeenschap ontzettend belangrijk is. En dan word jij christen – een verrader, die de sociale orde en de familie-eer bedreigt. Dat is de situatie van Inaya (11) en haar gezin. Het betekent een leven in angst, van voortdurend op je hoede zijn.

“Weet je nog dat ik vertelde dat er iets met je vader of mij zou kunnen gebeuren, omdat we over Jezus vertellen?” De moeder van Manuela en Alaia kijkt haar dochters ernstig aan. “Die dag is nu aangebroken. Je vader is gearresteerd.”

Op een dag verdwijnt de vader van Manuela en Alaia spoorloos. Een week lang weten de zussen niet waar hun vader is of hoe het met hem gaat. Totdat ze horen dat hij is gearresteerd. De overheid ziet zijn werk als voorganger als een bedreiging en heeft hem gevangengezet.

“Alleen op de wereld. Zo voelde ik me. De pijn van andere mensen kwam niet bij me binnen. Ik voelde alleen mijn eigen pijn en die van mijn kinderen. Het concept ‘vergeving’ begreep ik niet. Hoe vergeef je iemand die je kwaad heeft gedaan?”

Aan het woord is Dorcas, een weduwe uit Kenia. Terwijl ze haar verhaal vertelt, rollen de tranen over haar wangen.

Alissa woont in de zogeheten Circle of Silence, in het midden van Mexico. Het gebied wordt zo genoemd, omdat het evangelie er nauwelijks bekend is. Een moeilijk gebied om christen te zijn, zeker voor een meisje van tien.

In de Circle of Silence leven inheemse gemeenschappen die zich katholiek noemen. Maar dit is niet het katholieke geloof zoals wij het in Europa kennen, of zoals het op andere plekken in Mexico beleden wordt. Voorouderlijke, heidense rituelen nemen een zeer belangrijke plaats in. Niet Jezus, maar Maria wordt gezien als God.

De jonge Mina kan haar geluk niet op: ze heeft de eerste prijs in een zangwedstrijd gewonnen! Maar als ze in haar mooiste kleren op de prijsuitreiking verschijnt, kan ze haar oren niet geloven. Niet zij, maar de nummer twee gaat er met de prijs vandoor.

Mina en haar moeder Adilya* stappen naar de directeur van de muziekschool, om te vragen of hij weet wat er aan de hand is. “De jury zegt dat ze de eerste plek niet aan een christen kunnen geven”, moet de directeur bekennen. “Alleen als je moslim bent, kun je een prijs winnen.”

Mina is diep teleurgesteld. Ze had zich er zo op verheugd om voor een groot publiek te mogen optreden bij de prijsuitreiking. “Het maakte me zo verdrietig, soms moet ik er gewoon van huilen”, vertelt ze.